ငါ့​ကိုယ်ငါ သတ်​ေသဖို့​ြကိုး​စား​တဲ့​ေန့​က

ငါ့​ကိုယ်ငါ သတ်​ေသဖို့​ြကိုး​စား​တဲ့​ေန့​က


ကမ္ဘာြကီး​ထဲက အသံ​ေတွ ကိုယ့်​ဆီြပန်​ေရာက်လာတယ်

ငိုသံ​ေတွ၊​ ရယ်သံ​ေတွ၊​ သား​ေရ၊​ အ​ေမ​ေရ

အ​ေဖတစ်​ေယာက်က သား​ေရ ပုပ္ပါး​ေတာင်ြကီး​ြကည့်​မလား​ဆိုြပီး​

​ေခါင်း​ကိုလက်နဲ့​ညှပ် ​ေလထဲ​ေြမှာက်ခဲ့​တာ​ေတွ

ကိုယ်ငိုြပီး​ ​ေြပး​ထွက်လာမိတဲ့​ ​ေပျာ်ရွှင်မှု​ေတွ။



ကိုယ့်​ကိုကိုယ် ရွံမုန်း​လာတယ်

ဆရာရယ် ချမ်း​ြပီး​ေတာ့​ကို ဖျား​ေနလို့​ပါ

သွား​ကိုက်လို့​ ​ေဆး​ေသာက်လိုက်မှ ဗိုက်ကမနား​တမ်း​ ​ေအာင့်​လာတယ်

အဆုပ်မှာ အလံုး​ေတွ့​တယ်တဲ့​ တက်တက်​ေနတဲ့​ အ​ေမ့​ကို သံလိုက်ဓာတ်မှန်ရိုက်ဖို့​ထိ လိုလား​ဟင်

ကိုယ် ရယ်​ေမာြပီး​ မျက်ရည်ဝဲရတဲ့​ အြဖစ်​ေတွ။



ပုဂံ​ေညာင်ဦး​မှာ တိုး​ရာသီဆို ​ေဒါ်လာသီး​လို့​

ြပီး​ေတာ့​ ပါး​ရိုက်ခံထား​ရတဲ့​ ​ေမျာက်လို ဆရာ​ေရ

​ေရာင်း​စား​ရတဲ့​လူ​ေတွနဲ့​ ​ေတာင်း​စား​ရတဲ့​လူ​ေတွ

တိုက်ပွဲ

​ေလာကမှာ ​ေနာက်ဆံုး​ နာကျဉ်​ေြကကွဲရတာ

​ေအာက်ဆံုး​က ြပည်သူ​ေတွ။



ခွင့်​လွှတ်နိုင်သူများ​ ကိုယ့်​ကို ခွင့်​လွှတ်ပါ​ေစ

ခွင့်​မလွှတ်တတ်သူများ​ ကိုယ့်​ေပါ်နာကျည်း​ပါ​ေစ

ဆရာရယ် သား​ေလး​ကို ထမင်း​ေကျွး​ေနစရာ​ေပး​ထား​ရင်

​ေကျနပ်ပါြပီ ထီ​ေပါက်တာထက် ​ေပျာ်ရွှင်ပါြပီ

ဟုတ်တယ် ကိုယ်ဟာမျက်ရည်ကျရင်း​ ဟား​တိုက်လို့​

အဆံုး​စီရင်ဖို့​ ြကံစည်မိတဲ့​ေန့​က

​ေချာက်ြမို့​က ထထ​ေြခာက်တတ်တဲ့​ ​ေရနံလုပ်သား​ေတွဆီ

​ေရွ့​လျား​လို့​။ ။


ငို​ေနသူ​ေတွကို မုန်း​မုန်း​လာတယ်။

​ေပျာ်​ေနသူ​ေတွကို မုန်း​မုန်း​လာတယ်။



ြကိုး​တစ်​ေချာင်း​၊​ ဆိုက်ယာနိုက်အဆိပ်၊​ ငှက်ြကီး​ေတာင်ဓား​

​ေငွစက္ကူတစ်ချို့​နဲ့​ ထိုး​စိုက်ထား​ေသာ ​ေဆး​ထိုး​အပ်များ​နဲ့​

လက်​ေကာက်ဝတ်​ေပါ်က

ဆရာဝန်သံုး​ဓား​တစ်မျိုး​

ကိုယ့်​အသံ​ေလး​ တိုး​တိုး​ဝင်သွား​တယ်။ ။

ြမတ်​ေဝ
၉၊​၂၀၁၀
https://sites.google.com/site/poetmyatwai/home/