သညာမုဆိုး​

သညာမုဆိုး​



ကျယ်​ေြပာရှည်လျား​လှစွာ တြငိမ့်​ြငိမ့်​ စီး​ဆင်း​ေနသည့်​ ဧရာြမစ်ြပင်သည် ကိုညိုဒင့်​ဘဝကို သင်ြကား​ြပဌာန်း​ခဲ့​ေပသည်။ အမှန်ဆိုရလျှင် ဤြမစ်ြကီး​ကပဲ ဘဝသခင်္န်း​စာများ​ကို သင်ြကား​ေပး​ခဲ့​သည် မဟုတ်ပါ။

သူ သိမှီခဲ့​သည့်​ အဖိုး​၊​ အဖွား​၊​ အ​ေဖ၊​ အ​ေမ၊​ ြမစ်ရိုး​တ​ေလျှာက် ကျင်လည်ကျက်စား​ ဝမ်း​စာရှာခဲ့​ြကသည့်​ ​ေဆွရင်း​မျိုး​ချာများ​၊​ ​ေသွး​မ​ေတာ်သား​မစပ်​ေသာ်ြငား​ တအူတံုဆင်း​ပမာ ငါး​ရှာ ဖါး​ရှာ ထင်း​ရှာ ကွင်း​ရှာ ​ေသတူ ရှင်တွဲများ​။ ဧရာြမစ်​ေြကာင်း​ြကီး​ကဲ့​သို့​ သူ့​ဘဝက ြငိမ့်​ြငိမ့်​ေြငာင်း​ေြငာင်း​ ​ေြဖာင့်​ေြဖာင့်​တန်း​တန်း​ အ​ေကွ့​အ​ေကာက် ညီညွတ်စွာ မစီး​ဆင်း​နိုင်ခဲ့​။ ​ေလး​လံ​ေနှး​ေကွး​တိုး​တိတ်​ေသာ ​ေလှာ်တက်ခတ်သံများ​ြဖင့်​ စီး​ေမျာကျင်လည်​ေနသည့်​

သူ့​ဘဝတ​ေလျှာက်လံုး​ကို ဧရာြမစ်ြပင်က ထမ်း​ပိုး​ထား​ခဲ့​ရသည် မဟုတ်လား​။


​ေကျာက်​ေဆာင်အငူစွန်း​မှာထိုင်ရင်း​ သွယ်တန်း​ချထား​သည့်​ ငါး​တန်း​ြကိုး​နှင့်​ ​ေလှဝမ်း​တွင်း​သို့​ ကိုညိုဒင် မျက်လံုး​တချက် ​ေဝှ့​ြကည့်​လိုက်သည်။ ​ေလှဦး​ဖျား​၌ အိပ်​ေမာကျ​ေနသည့်​ သား​ြဖစ်သူ ​ေရွှဘက​ေတာ့​ နှစ်နှစ်ချိုက်ချိုက်။ အ​ေနာက်ဘက်​ေကာင်း​ကင်ကို လှမ်း​ေမျှာ်ြကည့်​လိုက်၏။ ​ေန​ေစာင်း​ေတာ့​မည်။ ငါး​တန်း​ရုတ်ြပီး​ ြပန်ချိန်သင့်​ြပီ။

မိန်း​မြဖစ်သူမိလံုး​လည်း​ ​ေမျှာ်​ေလာက်ြပီ။ မနက်​ေဈး​ခင်း​ ငါး​ဗန်း​နှင့်​ အ​ေရာင်း​မထွက်နိုင်လည်း​ ဟင်း​စား​ေလး​ရရင် ​ေတာ်ပါြပီ​ေတာ် ဆိုတဲ့​ အချိုး​နှင့်​မျက်နှာ​ေပး​က မခံချိမခံသာနိုင်လှသည်။ ကိုညိုဒင် ​ေကျာက်​ေဆာင်အငူ​ေပါ်မှ ​ေလှဝမ်း​ထဲဆင်း​ြပီး​ ငါး​တန်း​ကို ဆ၍ တလံကွာ တလံကွာ ​ေြဖး​ေြဖး​ြခင်း​ ဆွဲမတင်​ေနသည်။ ြငိပါလာ​ေသာငါး​ကို တန်း​ချိတ်မှြဖုတ်၍ ​ေလှဝမ်း​ထဲသို့​ပစ်ထည့်​လိုက်၏။ သား​ြဖစ်သူ​ေရွှဘက ​ေလှလူး​ခါ လှုပ်ရမ်း​သွား​၍လား​မသိ၊​ ကိ်ုယ်ကို

လွန့်​၍ ထထိုင်သည်။ ”ငါး​ ြကီး​ြကီး​ ရလား​ ဘညို”။ ကိုညိုဒင့်​ အ​ေြဖက ကျယ်​ေလာင် ြပင်း​ထန်သည် “ငါ ထရိုက်လိုက်ရ။”

ကိုညိုဒင့်​ ​ေဒါသက အရှိန်မ​ေသ။ ​ေလှကို ခပ်ြပင်း​ြပင်း​ ​ေလှာ်ခတ်လိုက်သည်။ လှိုင်း​ထသွား​သည့်​ ​ေရြပင်သည် ကိုညိုဒင့်​အသံ​ေြကာင့်​ လှုပ်ခါပွက်ထသွား​၏။ “​ေဟ့​ေကာင် ​ေရပက်ထုတ်စမ်း​၊​ ဘာ ​ေြကာင်​ေတာင်​ေတာင် လုပ်​ေနတာလဲ”။ ​ေလှဝမ်း​ထဲမှ တထွာသာသာ ငါး​ဇင်ရိုင်း​ သံုး​ေကာင်နှင့်​ ငါး​ေြမွတ​ေကာင်က ​ေလှနံရံ၌ ကပ်​ေခွ​ေနသည်ကို ြကည့်​ြပီး​ လံုး​တင်နှင့်​ စကား​များ​ရအုန်း​မှာပဲဟု ​ေတွး​ေတာရင်း​ ​ေရွှဘကို မဲမိြပန်သည်။

“ ​ေဟ့​ေကာင် ​ေြကာင်ချီး​ ​ေရပက်ထုတ်ပါဆို အ​ေပျာ်​ေလှစီး​ထွက်လာတယ်မှတ်​ေနလား​”။ ​ေရွှဘ မြကား​ဟန်ြပုြပီး​ ပက်ခွက်ကို သူ့​အ​ေဖ ကိုညိုဒင့်​ကို ​ေထာင်ြပလိုက်သည်။

x xx x x x x

“ ကိုညိုဒင် ကိုညိုဒင် ကျုပ်​ေခါ်တာ​ေရာ ြကား​ရဲ့​လား​”။ “ြကား​တယ်ဟာ ဘာြပဿနာရှာအုန်း​မှာလဲ​ေြပာ”။ “ ဒါပဲ မျက်နှာချင်း​ မဆိုင်လိုက်နဲ့​၊​ ​ေတာ့်​ကို ကျုပ်က ြပဿနာရှာဖို့​ ​ေခါ်​ေန​ေြပာ​ေနတယ်လို့​ပဲ ​ေတာ်ထင်တယ်မဟုတ်လား​”။

“မိလံုး​ ငါ​ေြပာ​ေနတယ်​ေနာ်၊​ ဘာကိစ္စလဲ​ေြပာ”။ မလံုး​ ထမင်း​အိုး​ငှဲ့​ရင်း​ မျက်​ေစာင်း​တချက်ထိုး​ချွန်လိုက်၏။ ကိုညိုဒင် တဲြပင်ထွက်၍ နှစ်တဲ​ေကျာ်မှ င​ေပျာ့​ကို လှမ်း​ေအာ်သည်။ “ င​ေပျာ့​ေရ တလံုး​ဆွဲလာစမ်း​ကွာ၊​ ထံုး​စံပဲ၊​ မှတ်လိုက်”။

င​ေပျာ့​ ဒယိုင်း​ဒယိုင်နှင့်​ ​ေတာအရက်တလံုး​ လာပို့​သည်။ “အရင်တလံုး​ဘိုး​ ကျန်​ေသး​တယ်​ေနာ် ကိုညို”။ “ ​ေသာက်စကား​မရှည်နဲ့​ ​ေရရှိရင် ငါး​ရှိတယ်၊​ ြမစ်ရှိရင် ငါရှိတယ်၊​ မင်း​ရှိရင် အရက်ရှိတယ်၊​ မင်း​ေသာက်​ေြကွး​က ငါ့​ ငါး​တ​ေကာင်ဘိုး​မရှိဘူး​၊​ ညိုဒင်ဆိုတဲ့​ေကာင်က ဝမရှိဘဲ ဝိမလုပ်ဘူး​၊​ ကတိတလံုး​ကို အရက်တလံုး​နဲ့​ မလဲဘူး​ကွ၊​ မင်း​နား​လည်း​ထား​င​ေပျာ့​”။ ဆန်မရှိ ​ေသာက်စား​ြကီး​သည့်​ က​ေဇာ်အိုး​ြကီး​ကများ​လို့​ စိတ်ထဲက ြမည်တွန်​ေတာက်တီး​ ရင်း​ င​ေပျာ့​ ​ေကျာခိုင်း​ကာ တဲြပင်ကို ​ေလး​ေလး​နွဲ့​နွဲ့​ ထွက်ခဲ့​ြပီး​ ထွီခနဲ တံ​ေတွး​တချက် ​ေထွး​ပစ်လိုက်သည်။

“ကိုညိုဒင် ​ေတာ့်​သား​ကို ​ေသစာရှင်စာ​ေလး​ ဖတ်တတ်​ေရး​တတ်​ေအာင် ​ေကျာင်း​ေလး​ဘာ​ေလး​ အပ်ဖို့​ စဉ်း​စား​မိရဲ့​လား​။”“ငါသိတယ်၊​ ငါ့​ကို ဆရာလာ မလုပ်နဲ့​။”“ ဆရာလုပ်​ေနတာမဟုတ်ဘူး​၊​ ​ေတာ့်​သား​က တ​ေန့​တ​ေန့​ ရွာရိုး​ကိုး​ေပါက်၊​ ြမစ်ရိုး​တ​ေလျှာက် အ​ေလလိုက်​ေနတာနဲ့​ြပီး​ေနတာပဲ။ ထမင်း​စား​ဖို့​ေတာင် တ​ေကျာ်​ေကျာ် လိုက်​ေအာ်​ေခါ်​ေနရတယ်။”​ေရွှဘ ဟို​ေယာင်​ေယာင် သည်​ေယာင်​ေယာင်ြဖင့်​ တဲ​ေနာက်​ေပါက်က လစ်ထွက်သွား​သည်။

“ငါသိတယ်၊​ နင်လျှာမရှည်နဲ့​၊​ မ​ေန့​ကပဲ ရုပ်ရှင်​ေဈး​မှာ ​ေကျာင်း​ဆရာ​ေလး​ေမာင်ြမခိုင်နဲ့​ေတွ့​လို့​ ​ေမး​ြမန်း​ြကည့်​ြပီး​ြပီ၊​ ပိုက်ဆံ​ေလး​ ဘာ​ေလး​ေတာ့​ ရှာထား​ေပါ့​ကိုညိုဒင်တဲ့​။” “​ေတာ်သိထား​ဖို့​က ​ေရှ့​လဆို အခါ​ေရာက်ြပီ၊​ မိုး​ကျ​ေတာ့​မယ်၊​ ကုန်း​ေပါ်ြပန်တက်ရင် ကုန်း​ေပါ်ကအိမ်အမိုး​ကိုလည်း​ ြပင်ရအုန်း​မယ်၊​ ​ေတာ့်​သား​ ​ေကျာင်း​စရိတ်နဲ့​ ဟိုဟာဒီဟာနဲ့​။” “​ေကျာင်း​ဖွင့်​ဖို့​က လိုပါ​ေသး​တယ်ကွာ၊​ ဒီမယ်မိလံုး​ မင်း​နဲ့​ငါ ညား​လာတာဆယ်နှစ်​ေကျာ်ြပီ၊​ ​ေရွှဘ​ေတာင် ငါး​နှစ်ရှိြပီ မဟုတ်လား​၊​ မင်း​တို့​သား​အမိ ဘယ်တုန်း​ကများ​ ထမင်း​ရည်​ေသာက်ခဲ့​ရတာရှိလဲ၊​ ပွဲလမ်း​သဘင် မသွား​ရတာရှိလဲ၊​ တခါတရံ​ေတာ့​လည်း​ အိမ်ဆိုတာ ကသီလင်တ ရှိတဲ့​အခါလည်း​ ရှိမှာပဲ၊​ ငါ့​လက်ငါ့​တက်နဲ့​ ​ေဟာ့​ဒီ့​ြမစ်ထဲမှာ ​ေငွထွက်​ေအာင် ငါရှာနိုင်တယ်”။

မလံုး​ ြငိမ်သက်သွား​သည်။ ထမင်း​အိုး​ေပါ်သို့​ ​ေယာက်မကို ပစ်တင်လိုက်သြဖင် ခွမ်း​ကနဲ ြမည်ဟည်း​သံ ထွက်သွား​သည်။ ကိုညိုဒင် တချက် ငဲ့​ေစာင်း​ြကည့်​လိုက်ြပီး​ အရက်ခွက်ကို ပက်ကနဲ ​ေမာ့​ချလိုက်၏။

မလံုး​ မ​ေြပာလည်း​ ကိုညိုဒင်စဉ်း​စား​ေနတာ ြကာြပီ။ ကိုညိုဒင်တို့​ ကျင်လည်​ေနထိုင်ရသည်က မိုး​ကုန်ြပီဆိုသည်နှင့်​ ြမစ်ရိုး​တ​ေလျှာက် သင့်​ရာ​ေတာ်ရာကမ်း​နဖူး​များ​တွင် တဲများ​ကို အစီအရီထိုး​၍ ငါး​ရှာဖား​ရှာ လုပ်ကိုင်စား​ေသာက်ြက သူ​ေတွ။ မိုး​ကျြပီဆိုသည်နှင့်​ ြမို့​ဆင်​ေြခဖုန်း​ရှိ ကိုယ့်​အိမ်ကိုယ့်​တဲ​ေလး​သို့​ ြပန်​ေနရာယူ ြကံုရာကျဘမ်း​ အလုပ်က​ေလး​ေတွ လိုက်လုပ်၊​ ​ေလှလိုက်​ေခါ်ရင် ​ေလှလိုက်နှင့်​ ဝမ်း​စာြဖည့်​တင်း​ရသူ​ေတွ။ ​ေငွပို​ေငွလျှံဆိုသည်မှာ တသက်နှင့်​တကိုယ် ​ေလာက်​ေလာက်လျား​လျား​ ကိုင်ခဲ့​ရဖူး​သည်မရှိ။ သူ့​အိုး​နှင့်​သူ့​ဆန် တန်ရံုမဟုတ် အိုး​ထဲ၌ ဆန်ရှိသည်ဆိုလျှင် အအိပ်​ေြဖာင့်​ရသည်ပဲဆိုရမည်။

ကိုညိုဒင်​ေရာ မလံုး​ပါ ​ေကျာင်း​ေကာင်း​ေကာင်း​ေနခဲ့​ြကရသည်မဟုတ်၊​ မလံုး​က ကိုညိုဒင်ထက်သာတာ​ေပါ့​လို့​ ​ေြပာရမလို။ မလံုး​က တတန်း​အထိ​ေနဖူး​သည်၊​ အနည်း​အကျဉ်း​ ​ေရး​တတ် ဖတ်တတ်သည်။ ကိုညိုဒင်က​ေတာ့​ သူငယ်တန်း​မှာ သံုး​နှစ်​ေလာက်​ေနြပီး​ အ​ေဖြဖစ်သူနှင့်​ ငါး​ြမား​တံတ​ေချာင်း​ထမ်း​၍ ြမစ်ထဲစုန်း​စုန်း​ြမုပ်​ေအာင် ခုန်ချခဲ့​သူ။ ဘဝဆိုသည့်​ အနက်အဓိပါယ်ကို ​ေရနဲ့​ငါး​လိုပဲဟု ခံယူ​ေပွ့​ပိုက်ထား​ေလသူ။ ကိုညိုဒင် လက်ချိုး​ေရတွက်​ေနမိသည်။ ပါး​စပ်မှလည်း​ ပွစိပွစိ ​ေရရွက်လိုက်​ေသး​၏။ တ​ေပါင်း​၊​ တန်ခူး​၊​ ကဆုန်၊​ နယုန်၊​ အင်း​ နယုန်လဆို ​ေကျာင်း​ေတွဖွင့်​တဲ့​အချိန်ပဲ။ ငါ နှစ်လ​ေလာက် ဖိရှာလိုက်ရင် ​ေရွှဘ​ေကျာင်း​စရိတ်​ေလာက်​ေတာ့​ ဘာဂရုစိုက်စရာရှိလဲ။ သိတ်လိုလာရင်လည်း​ ရပ်ကွက်ထဲက ဦး​ဘိုး​လှဆီမှာ အတိုး​နဲ့​ဆွဲလိုက်လည်း​ရတာပဲ ဟု ကိုညိုဒင် တွက်​ေရချိုး​ရင်း​ အရက်ခွက်ကို ထပ်ငှဲ့​ လိုက်ြပန်သည်။ “​ေတာ် ထမင်း​စား​ေတာ့​မလား​” မလံုး​အသံကို ြကား​တချက်မြကား​တချက်နှင့်​ပင် ကိုညိုဒင် ြမစ်ြပင်ကို ​ေငး​ရီ​ေနမိြပန်သည်။ ​ေရနံဆီမီး​ခွက်မှ မီး​နှင့်​ ​ေဆး​လိပ်တိုကို မီး​ညှိလိုက်၏။ “မင့်​သား​ ဘယ်​ေရာက်သွား​လဲ၊​ သွား​ လိုက်​ေခါ်စမ်း​၊​ ထမင်း​စား​မယ်လို့​”။

x x x x x x x x x x

​ေကျာင်း​အပ်သည့်​ေန့​က တရုတ်ကျင်​ေမာင့်​ဆိုင်က နှစ်ရာတန် မှုန့်​ြကက်ဥတလံုး​နှင့်​ ငှက်​ေပျာတဖီး​ကို ​ေခါင်း​မှာ ရွက်၍ မလံုး​တ​ေယာက် တဦး​တည်း​ေသာသား​ေရွှဥ ​ေရွှဘကို ​ေကျာင်း​သွား​အပ်ခဲ့​သည်။ ​ေကျာင်း​ဝန်း​ထဲ ဝင်​ေတာ့​ ​ေရွှဘ တွန့်​ ဆုတ် တွန့်​ဆုတ် လုပ်​ေသး​၏။ တဲနား​နီး​ချင်း​ ကိုအုန်း​ခင်နှင့်​ မ​ေထွး​ရီတို့​လည်း​ သူတို့​ သမီး​ကို ​ေကျာင်း​အပ်လာသည်ကို ​ေတွ့​ေတာ့​မှ ​ေရွှဘ မ​ေလျာမရှူ ဒယဉ့်​တိုက်လိုက်လာသည်။ ​ေကျာင်း​ဆရာမတ​ေယာက်က စာအုပ်ရှည်ရှည် ထူထူထဲတွင် အမည်စာရင်း​များ​ ​ေရး​သွင်း​ေနသည်။ တြခား​ ​ေကျာင်း​လာအပ်သည့်​ လူများ​ကို ြကည့်​၍ မလံုး​ ကိုယ့်​ကိုကိုယ် စိတ်မသိုး​မသန့်​ြဖစ်လာသလို၊​ သိမ်ငယ်စိတ်လည်း​ ဝင်မိသလို ခံစား​ေနရ၏။ ​ေအာ် သူတို့​ ​ေကျာင်း​လာအပ်တာ မဂင်္လာလက်ဖွဲ့​ပစ္စည်း​ေတွ လာပို့​သလိုပါပဲလား​။ ငါ့​ကိုယ်က ငါး​ညှီနံ့​ထွက်​ေနသလား​၊​ ကိုယ်ကို

ရို့​၍ ​ေရွှဘလက်ဆွဲြပီး​ ​ေနာက်နား​ ခပ်ခွာခွာ ဆုတ်​ေနလိုက်သည်။ အလှည့်​ေရာက်​ေတာ့​ ဆရာမတ​ေယာက် ​ေမး​တာြမန်း​တာ​ေတွကို ​ေြဖမည်အလုပ် ကိုညိုဒင် ​ေရာက်လာသည်။ “အ​ေဖနံမည်၊​” “ညိုဒင်။” ”အ​ေမ” “မလံုး​။” “က​ေလး​နံမည်” “​ေရွှဘ။” “အ​ေဖက ဘာလုပ်လဲ” “တံငါလုပ်တယ်။” ကိုညိုဒင် ​ေြဖ​ေပး​ေနတုန်း​ ဆရာ​ေလး​ကိုြမခိုင်

ဝင်လာသည်။ “​ေအာ် ဆရာမ ကိုညိုဒင့်​ အလုပ်အကိုင်ကို ​ေရလုပ်သား​လို့​ြဖည့်​လိုက်ပါ​ေနာ်။“ ကိုညိုဒင် ဆရာ​ေလး​ကို နား​မလည်သလို ြကည့်​ကာ မလိုပါဘူး​ ဆရာ​ေလး​ရာ ကျ​ေနာ်တို့​မိသား​စု​ေတွ​ေရာ မိလံုး​မိသား​စု​ေတွ​ေရာ ဘိုး​စဉ်​ေဘာင်ဆက် တံငါအလုပ်နဲ့​ ြမစ်ထဲ​ေချာင်း​ထဲမှာ ြကီး​ြပင်း​ခဲ့​တာ။ “တံငါသည် တံငါသည်​ေပါ့​။” “​ေခတ်က အ​ေခါ်အ​ေဝါ်​ေတွ ​ေြပာင်း​ေနြပီ​ေလ ကိုညိုဒင်ရဲ့​၊​ ကဲ ဆရာမ ကျ​ေနာ်​ေြပာသလိုသာ ​ေရး​လိုက်ပါ​ေနာ်။” “တခု​ေတာ့​ ရှိတယ်​ေနာ် ဆရာ​ေလး​၊​ ကျုပ်တို့​က တံငါ​ေတွ ဆို​ေပမယ့်​ ကျုပ်တို့​ကိုယ် ကျုပ်တို့​ထင်ထား​တာက ​ေရထဲက သား​ေကာင် ငါး​ေကာင်ကို ရှာ​ေဖွစား​ေသာက်တဲ့​ ​ေရမုဆိုး​ေတွ။ အကုသိုလ်နဲ့​ကိုယ့်​ဘဝကို ​ေကျာင်း​ေနရသူ​ေတွပဲ၊​ ဘာဂုဏ် ဘာအလုပ်​ေရး​ေရး​ တံငါက တံငါ၊​ မုဆိုး​က မုဆိုး​ ပိုဆိုး​သွား​တာမှမဟုတ်တာ။” “ မလံုး​က​ေရာ” “ငါး​သည်”။

“ဟာ ဆရာမ၊​ ​ေဈး​သည်လို့​ပဲ ​ေရး​လိုက်ပါ”။

x x x x x x x x x x

ကြကီး​၊​ ခ​ေကွး​၊​ ဂငယ်၊​ ဃြကီး​၊​ င။

ကြကီး​၊​ ခ​ေကွး​၊​ ဂငယ်၊​ ဃြကီး​၊​ င။ ကြကီး​၊​ ခ​ေကွး​၊​ ဂငယ်၊​ ဃြကီး​၊​ င။ ​ေရွှဘ စာအံသံကို ငါး​ပိုက်ြပင်ရင်း​မှ ကိုညိုဒင် နား​စွင့်​ေနမိသည်။ “ငါ​ေခါက်လိုက်ရရင် ​ေသအုန်း​မယ်။ ကျယ်ကျယ်ဆိုစမ်း​။” မလံုး​ ငါး​ပိရည်ကျိုရင်း​မှ သူ့​သား​ကို ​ေငါက် ငန်း​ေနသည်။ စိတ်မပါလက်မပါ အာ​ေခါင်ြခစ်​ေအာ်​ေန​ေသာ ​ေရွှဘမှာ ထမင်း​အိုး​ကို လှမ်း​လှမ်း​ြကည့်​ရင်း​ အ​ေတာ် ဆာ ​ေလာင်ဟန်ြဖင့်​ သူ့​အ​ေမမျက်နှာကို အား​ကိုး​တြကီး​ ​ေမာ့​ြကည့်​လိုက်သည်။ “ ကိုညို ဒီမှာအရက်တလံုး​၊​ ခါတိုင်း​လိုပဲ မှတ်ထား​လိုက်ရမလား​။” “ ​ေဟ့​ေကာင် င​ေပျာ့​ ​ေရာ့​ ၁၅၀” ကိုညိုဒင် အရက်ဖိုး​ကို ပစ်​ေပး​လိုက်သည်။ “ကိုညို့​သား​က ဘယ်ဆိုး​လို့​လဲ။ စာ​ေတွ ဘာ​ေတွ အံ​ေနပါလား​။ “​ေဟ့​ေကာင် ​ေရွှဘ မင်း​ေကာင်​ေတွ ဗွီဒီယိုရံုထဲ ​ေရာက်ကုန်ြပီ။ မင်း​ မသွား​ေသး​ဘူး​လား​”။ ​ေရွှဘမျက်လံုး​က င​ေပျာ့​နှင့်​ သူ့​အ​ေဖကို ​ေဝှ့​ြကည့်​လိုက်သည်။ ​ေဒါက်ခနဲ ​ေခါက်လိုက်သည့်​ သူ့​ အ​ေမ လက်သံ​ေြကာင့်​ ကြကီး​ဟု ​ေအာ်လိုက်သည်မှာ င​ေပျာ့​ သုတ်​ေြခတင်ရန် သံ​ေချာင်း​ေခါက်လိုက်သလို ြဖစ်သွား​ ​ေတာ့​သည်။

ကြကီး​ ခ​ေကွး​ အစ၊​ ၁ ၂ ၃ ၄ ၅ ၆ လွန်​ေြမာက်ခဲ့​ြပီး​ က ကညစ် ​ေပမှာြခစ်။ ခ ခ​ေလး​ငယ် ချစ်စဖွယ်။ ဂ ဂဏန်း​ ​ေရမှာဖမ်း​။ ညတည လသာသာ၊​ ကစား​မလား​ နား​မလား​ ဆိုသည့်​ စာအံသံများ​သည် ကိုညိုဒင့်​အတွက် ညစဉ် အရက် အြမည်း​တခွက်လို ြဖစ်​ေန​ေတာ့​သည်။ မြကား​ဟန် မြမင်ဟန် နား​မ​ေထာင်ဟန်ြဖင့်​ ​ေတာအရက်ြပင်း​ြပင်း​ကို တစိမ့်​စိမ့်​ ​ေသာက်ရင်း​ စိတ်မှာ​ေတာ့​ ပီတိ ြဖစ်​ေနရှာ၏။ ဒီ​ေကာင် ငါ့​ထက်သာသား​ပဲ ဆိုသည့်​ အ​ေတွး​။ “ဟဲ့​ မိလံုး​ ​ေရနံဆီ မရှိ ​ေတာ့​ရင် တအာတာ​ေလာက် သွား​ဝယ်ထား​လိုက်ပါလား​”။ “ မဝယ်နိုင်ဘူး​ေတာ်၊​ ​ေတာ်ြကာ ဟို​ေကာင့်​ေခါ် ဒီ​ေကာင့်​ ​ေခါ်နဲ့​ ​ေတာ်က ဖဲဝိုင်း​ေထာင်အုန်း​မယ်။”“မဟုတ်ပါဘူး​ကွာ”။ ကိုညိုဒင် ​ေရွှဘကို ​ေမး​ဆတ်ြပလိုက်သည်။ “​ေရာ့​”။

တရာတန်နှစ်ရွက် ​ေကာက်ယူရင်း​ မလံုး​ မဲ့​ြပံုး​တချက်နဲ့​ လမ်း​ထိပ်ကို ထွက်သွား​၏။ ကိုညိုဒင် ​ေရွှဘကို ြကည့်​လိုက် သည်။ ​ေြကွရည်သုတ် ဇလံုထဲမှ ငါး​ေြကာ်တ​ေကာင်၏ ​ေခါင်း​ကို ဖဲ့​ေချွ​ေနရင်း​မှ ဆ ဆရာမ ရို​ေသြက ဆိုသည့်​ ​ေရွှဘ၏ စာအံသံသည် ဧရာြမစ်ြပင်က လှိုင်း​ြကက်ခွပ်​ေလး​များ​သဖွယ် ကိုညိုဒင့်​ရင်ကို လာမှန်သည်။ “သား​ေလး​ ထမင်း​ဆာြပီ လား​၊​ မင့်​အ​ေမ ြပန်လာရင် အ​ေဖတို့​ ငါး​ေချာင်း​ေြကာ်နဲ့​တုတ်လိုက်ြကတာ​ေပါ့​ကွာ၊​ ​ေနာ”။ အံ့​အား​တသင့်​ မျက်လံုး​အစံု ြဖင့်​ ​ေရွှဘ ဆွံ့​အ​ေန​ေတာ့​သည်။

x x x x x x x x x x



မိုး​ကုန်ြပီ။ ဝါကကင်း​လွတ် သီတင်း​ကျွတ်ခဲ့​ြပီ။ ပဲ​ေပါ် နှမ်း​ေပါ်ြပီ။ ​ေရွှဘလည်း​ ​ေကျာင်း​ပိတ်​ေတာ့​မည်။ ​ေရွှမန်း​ တို့​၊​ သိ်န်း​ေဇာ်တို ၊​့​ ဖိုး​ချစ်တို့​လည်း​ ြမို့​ဆယ်နှစ်ရာသီ ဘုရား​ပွဲကို လာ​ေရာက်ကြပ အသံုး​ေတာ်ခံြက​ေတာ့​မည်။ ဆပ် ကပ်၊​ ရုပ်​ေသး​ပွဲ။ တနှစ်မှာ တခါစား​ရသည့်​ မုန့်​သိုင်း​ြခံုကို အုန်း​ဆံနိုင်နိုင်နှင့်​ ​ေရွှဘကို ဝယ်​ေကျွး​လိုက်အုန်း​မည်။ အ​ေတွး​ေရအလျှင်က ကိုညိုဒင့်​ ရင်ထဲမှာ တဒိတ်ဒိတ်။ စာတတ် ​ေပတတ် ငါ့​သား​အတွက် အ​ေဖ လှိုင်း​ြငိမ်တဲ့​ ြမစ်ြပင်ကို အ​ေဖစစ်ဆင်မယ်ကွ ​ေရွှဘရ။ အရက်ခွက်ကို ကိုင်ဆရင်း​ ကိုညိုဒင် အူရွ​ေန၏။

“​ေအာ် ​ေတာ်က​ေတာ့​ ​ေတာ​ေလး​နဲ့​တြမြမ။ ​ေတာ့​သား​က ​ေကျာချမှ ဓား​ြပအြကီး​စား​ေတာ်​ေရ့​၊​ ကိုညိုဒင်ရဲ့​။”

“ငါ့​ကို ရှင်း​ရှင်း​ ​ေြပာစမ်း​မိလံုး​။ ဘာြဖစ်လာလို့​လဲ”။ ​ေမး​ေမး​ေြပာ​ေြပာ ​ေရွှဘကို လှမ်း​ြကည့်​ေတာ့​ မျက်ရည်ရစ်ဝိုင်း​ ​ေန သည့်​ သူ့​သား​ကို နား​မလည်နီုင်သလို ​ေတွ​ေတွ​ေဝ​ေဝ ြဖစ်သွား​သည်။ “ ​ေြပာစမ်း​ မိလံုး​၊​ ဘာြဖစ်လာတာလဲ။ ဘာ​ေတွ ြဖစ်​ေနတာလဲ။ ​ေဒါသတြကီး​ြဖင့်​ ကိုညိုဒင် အရက်ခွက်ကို ခွပ်ခနဲ ​ေမာ့​ေသာက်ချလိုက်သည်။

”မင်း​ဝင်မပါနဲ့​။ မင်း​ဘာမှ ဝင်မ​ေြပာနဲ့​။ ​ေဟ့​ေကာင် ​ေရွှဘ မင့်​အ​ေဖ ဘညိုကို ​ေြပာြပစမ်း​ ငါ့​သား​။”“ ကျုပ် စာြကိုး​စား​တာပဲ ဘညို။ သူများ​နည်း​တူ မီး​ခွက်က အြမဲမီး​ရှိလို့​လား​။ အ​ေဖ ညဘက် ငါး​ခုတ်သွား​ရင် ဓာတ်မီး​ထိုး​ြပ၊​ ငါး​ေကာက်။ ငါး​တန်း​ချရင်လည်း​ ​ေလှဦး​က လိုက်ခဲ့​တာပဲ။ မိုး​မလင်း​ေသး​ဘူး​၊​ ငါး​တန်း​သွား​ေဖာ်ရ​ေအာင် ငါ့​သား​ ထ​ေလ ကွာ ဆိုရင်လည်း​ ကျုပ်လိုက်ရတာပဲ။ ​ေကျာင်း​သွား​ခါနီး​ သမဝါယမဆိုင် ဆီသွား​ဝယ်​ေပး​စမ်း​ဆိုလည်း​ ကျုပ် အ​ေမ့​ စကား​ကို ဘယ်တုန်း​က ကလန်ဘူး​လဲ။ သူခိုင်း​တဲ့​ အချိန်က ​ေကျာင်း​သွား​ရ​ေတာ့​မှာ။”“ ​ေအး​ အ​ေဖ နား​လည်တယ်၊​ ခုကိစ္စက ဘာလဲဆိုတာ အ​ေဖ သိချင်တာ။”

“ကျုပ်ကို ဆရာမက​ေြပာတယ်။ “ဟဲ့​ ​ေရွှဘ စာ​ေမး​ပွဲနီး​ြပီ။ ခုထက်ထိ ြမန်မာစာကို ​ေကာင်း​ေကာင်း​မဖတ်တတ် ​ေသး​ဘူး​။ ဂဏန်း​သခင်္ျာဆိုလည်း​ ​ေပါင်း​ရမှန်း​မသိ နုတ်ရမှန်း​မသိ။ နင် မတတ်​ေတာ့​ ငါ ဆရာမအလုပ်က ထွက်ရ​ေတာ့​ မယ့်​ကိန်း​။ ငါ မျက်နှာပျက်ရတယ်တဲ့​ ဘညို”။ “ဒါများ​ကွာ သူသင်တာ ညံ့​လို့​လည်း​ ြဖစ်ချင်ြဖစ်မှာ​ေပါ့​။ ငါ့​သား​က အ​ေဖ့​ တို့​ထက် ​ေတာ်ပါတယ်၊​ ​ေနာက်​ေန့​ အ​ေဖ ​ေကျာင်း​လိုက်ပို့​မယ် ဟုတ်လား​။”

“ကျုပ် ဘယ်​ေတာ့​မှ ​ေကျာင်း​မတက်​ေတာ့​ဘူး​အ​ေဖ။ အ​ေဖ့​ကို ဆရာလုပ်ခိုင်း​မယ်။ ဧရာဝတီြမစ်ြကီး​မှာ ကျုပ် ​ေကျာင်း​တက်မယ်။ ဆရာမက ​ေြပာလိုက်တယ်ဘညို။ “​ေရွှဘ နင်ဟာ တံငါနား​နီး​ တံငါ။ မုဆိုး​နား​နီး​မုဆိုး​ ြဖစ်မှာပဲတဲ့​။

ကိုညိုဒင် ငါး​ခုတ်သည့်​ဓား​ကို ​ေရွှဘဆီ ပစ်​ေပး​လိုက်သည်ကို မလံုး​ အံ့​အံ့​ဩဩ မြကည့်​မိပါ။



​ေကျာ်သက်​ေထွး​

၇ - ၁၀ - ၀၉

အလွမ်း​မုတ်သံု၊​ မှံုြပာရီအချစ်ြမစ်၊​ စူး​နစ်ခဲ့​ရ ဘဝ​ေတာင်တန်း​ရှည်

အလွမ်း​မုတ်သံု၊​ မှံုြပာရီအချစ်ြမစ်၊​ စူး​နစ်ခဲ့​ရ ဘဝ​ေတာင်တန်း​ရှည်
​ေမာင်လွမ်း​ဏီ

လွမ်း​လိုက်တာကိုကို။ ကိုကို​ေနထိုင်​ေကာင်း​ရဲ့​လား​။
မိုး​က​ေအး​စိမ့်​၊​ ​ေလကသုန်ြဖူး​၊​ အရုဏ်ဦး​ဆို​ေပမယ့်​ အလင်း​ေရာင်ပါး​ပါး​လွလွကိုမှ မြမင်ရ။ မိုး​ေမှာင်ြကီး​ ကျ​ေနသလိုမျိုး​လည်း​မဟုတ်၊​ အ​ေမှာင်ကျဲကျဲ အလင်း​မွဲမွဲလို့​ပဲ ဆိုရ​ေချမည်။ မနီး​မ​ေဝး​ရှိ ြမို့​ြပအိမ်ယာ တိုက်တာများ​ကို လှမ်း​ေမျှာ်ြကည့်​ေတာ့​ ခဲသား​စိမ်း​ေရာင်လှိုင်း​ထ​ေန၏။ လယ်ကွင်း​စိ်မ်း​စိမ်း​ေတွ၊​ ​ေတာင်တန်း​ညို့​ေမှာင်​ေမှာင်​ေတွ၊​ ​ေတာခင်တန်း​နုြပာ​ေရး​ေရး​ေတွကို မှန်း​ေရာ်ြမင်​ေယာင်ြကည့်​မိသည်။ ြပတင်း​တံခါး​ကို ဖွင့်​လိုက်သည့်​အခါ မိုး​စက် တစက် နှစ်စက်က ပါး​ြပင်နုရဲရဲကို လာထိမှန်သည်။ ြမို့​ြပမှာ ရှား​ရှား​ပါး​ပါး​ သက်ရင့်​ပင်ြကီး​ေတွလည်း​ ​ေပျာက်ဆံုး​သွား​ခဲ့​။ ြဖိုဖျက်တိုက်စား​သွား​ခဲ့​သည့်​ မုန်တိုင်း​ဒဏ်ရာက အကင်း​မ​ေသ​ေသး​၊​ လသာညတိုင်း​ ကိုကို နှင့်​ လှမ်း​ေမျှာ်ြကည့်​တတ်သည့်​ ကံ့​ေကာ်ပင်ြကီး​နှင့်​ ကုက္ကိုပင်တန်း​ြကီး​လည်း​ မရှိ​ေတာ့​ြပီ။ ​ေငး​ရီြကည့်​ေမာမိ​ေနစဉ် ​ေဆွး​ေြမ့​တသဖွယ် အလွမ်း​သီချင်း​ တပုဒ်က ပဲ့​တင်ြပန်လာသလို ရင်ကိုထိမှန် ခံစား​ရြပန်၏။ အ​ေနာက်​ေတာင်မုတ်သံု​ေလမှာ ပါလာမယ့်​ အလွမ်း​ေတွကို ကိုကို မျှ​ေဝခံစား​ေန​ေလမလား​။ အ​ေဝး​မှာ … အ​ေဝး​ြကီး​မှာ … ဟို့​ အ​ေဝး​ြကီး​မှာ …။
ကိုကို ​ေန​ေကာင်း​ပါ​ေစ။
x x x x x x x


“မိုး​ေအး​တယ်​ေနာ် ညီမ​ေလး​၊​ အ​ေနွး​ထည်ထူထူဝတ် ဟုတ်လား​” ကိုကို့​ရဲ့​ ပူပူပန်ပန် စကား​သံက ရင်ထဲကို စိမ့်​ဆင်း​သွား​ခဲ့​သည်။ “ဒီတရက် နှစ်ရက် မုတ်သံု​ေလအား​ေကာင်း​မယ်လို့​ သတင်း​ေြကညာထား​တယ်​ေနာ်”။ “ဟုတ် ကိုကို၊​ ကိုကို ​ေကာ်ဖီ​ေသာက်ဦး​မလား​“။ “​ေဒါက်” “​ေဒါက်” “​ေဒါက်” တံခါး​ေခါက်သံြကား​၍ တံခါး​သွား​ဖွင့်​သည့်​ ကိုကို့​ကို တီဗွီြကည့်​ေနရင်း​မှ လှမ်း​ြကည့်​လိုက်မိသည်။
သူစိမ်း​ ၅ ​ေယာက် တိုက်ခန်း​ထဲကို ခပ်​ေသာ့​သာ့​ ဝင်လာြကြပီး​ တခန်း​လံုး​ ဟိုလှန်သည်​ေလှာ ရှာြက ​ေဖွြကသည်။ ​ေရအိမ်သာထဲကို​ေတာင် ​ေြမလှန်ရှာ​ေနတာကို ြကည့်​ြပီး​ ခါး​သီး​ရွံရှာဖို့​ေကာင်း​လိုက်တာလို့​ ခံြပင်း​ေနမိ၏။ တ​ေယာက်က ကိုကို့​ လက်ကိုင်ဖုန်း​ကို လွယ်အိပ်ထဲ​ေကာက်ထည့်​ြပီး​ “ကဲ ခနလိုက်ခဲ့​ ပါအံုး​”။ ​ေလှကား​ေပါ်က ဆင်း​သက်သွား​ြကတဲ့​ တခွပ်ခွပ် တရှပ်ရှပ် ဖိနပ်သံများ​။ ကား​စက်နှိုး​သံများ​၊​ ကား​ေမာင်း​ထွက်သွား​သံများ​ တိတ်ဆိတ်သွား​ေတာ့​မှပင် ကိုကို့​ကို ဘာမှ မြပင်ဆင်​ေပး​လိုက်ရတာ၊​ နှုတ်မဆက်လိုက်ရတာ၊​ ဘာမှမ​ေမး​ြမန်း​လိုက်ရတာ​ေတွကို စဉ်း​စား​မိရင်း​ ကိုယ့်​ကိုကိုယ် ​ေဝခွဲမရြဖစ်​ေနမိသည်။ ​ေမာပန်း​နွမ်း​လျစွာြဖင့်​ အိပ်ယာထက်တွင် လဲ​ေလျာင်း​ေခွချလိုက်၏။
ကိုယ်ကို​ေစာင်း​ငဲ့​ြပီး​ ကိုကို့​အလုပ်စား​ပွဲ​ေလး​ကို လှမ်း​ြကည့်​လိုက်မိ၏။ ကစဉ့်​ကလျား​ ြပန့်​ကျဲလွင့်​ကျ​ေနသည့်​ ဒီတပတ်ဂျာနယ်အတွက် ကိုကို ြပင်ဆင်​ေနသည့်​ ​ေရး​လက်စ စာမူြကမ်း​များ​၊​ ဓာတ်ပံုများ​၊​ ပွင့်​လျက်သား​ ကွန်ြပူတာ။ ကိုကိုနဲ့​အတူ တွဲရိုက်ထား​တဲ့​ဓာတ်ပံု​ေလး​။ ငုတ်တုတ် ထ ထိုင်မိြပန်သည်။ အ​ေရး​ြကီး​တာက… အ​ေရး​ြကီး​တယ် … ဒါအ​ေရး​ြကီး​ဆံုး​ကိစ္စပဲ။ ဝမ်း​ဗိုက်ကို လက်ြဖင့်​အသာအယာ ပွတ်သပ်ရင်း​ ကိုကို့​ကို ​ေြပာြပချင်တဲ့​ စိတ်က ြပင်း​ြပင်း​ရှရှ နှိုး​ဆွ​ေနသလိုပဲ၊​ ​ေရှ့​အပတ်ဆို ၆ လြပည့်​ေတာ့​မှာ။
x x x x x x x
ကိုကို ဘယ်​ေရာက်​ေနလဲ။ သူစိမ်း​ေတွလက်ထဲမှာ ဘယ်လိုထိခိုက်​ေြကကွဲမှု​ေတွ ြကံု​ေနရမလဲ။ ကိုကို မရှိကတည်း​က တိုက်ခန်း​မှာ လာ​ေန​ေပး​ရှာသည့်​ ​ေမ​ေမ့​ကိုလည်း​ ကိုကိုနဲ့​ပတ်သက်တာ​ေတွ ​ေြပာမြပချင်။ တလပင်​ေကျာ်ြပီ​ေလ။ ကိုကို နှစ်ရှည် ​ေနခဲ့​ထိုင်ခဲ့​တဲ့​ အရပ်​ေဒသ တခုခု၊​ တြမို့​ြမို့​ တနယ်နယ်၊​ အခန်း​ကျဉ်း​ တခန်း​ခန်း​မှာ​ေတာ့​ အလွမ်း​ေတွ အမှတ်ရစရာ​ေတွ ​ေအာက်​ေမ့​မှု​ေတွနဲ့​ ​ေလး​လံ အထီး​ကျန်​ေနမှာ အ​ေသအချာပါပဲ။ ဘဝမှာ မ​ေမျှာ်လင့်​တာ​ေတွ ြဖစ်လာတတ်သလို ​ေမျှာ်လင့်​ထား​တာ​ေတွကလည်း​ ​ေစာလျင်စွာ သို့​မဟုတ်​ေနာက်အကျြကီး​ကျြပီး​မှလည်း​ ​ေရာက်လာတတ်တာပဲ မဟုတ်လား​။ ကိုကိုက ယံုြကည်တာကို ​ေမျှာ်လင့်​ချက် ချိန်ခွင်လျာတဖက်​ေစာင်း​နဲ့​ဘဝကို​ေြဖာင့်​တန်း​တဲ့​ ြမား​တစင်း​ြဖစ်​ေအာင် ပစ်ခတ်​ေနသူ​ေလ။ ကိုကိုက တိမ်တိုက်တခုလို​ေဆာက်တည်ရာမဲ့​ လွင့်​ေမျာလူး​လိမ့်​ေနတာမှမဟုတ်တာ။ ြကံုရာ ​ေြမသား​မှာလည်း​ ရွက်ကျပင်​ေပါက်လို ကျင့်​သား​မကျသူ။ ပံုစံခွက်ထဲမှာ ​ေနသား​ထိုင်သား​ကျရမှာထက် သစ်တပင်လို ရှင်သန်ခွင့်​မရမှာကို အစိုး​ရိမ်ြကီး​ စိုး​ရိမ် ​ေြကာင့်​ြကတတ်သူြဖစ်​ေလ​ေတာ့​ ကိုကို့​အနား​မှာ စာနာနား​လည်စိတ်နဲ့​ စိတ်အနာ​ေတွကို ​ေြဖရာ​ေြပ​ေြကာင်း​ နား​ခို​ေမှး​ေလျာင်း​ေနခွင့်​ကိုပဲ ​ေတာင်း​ဆို​ေနခဲ့​တာပါ​ေလ။ အိပ်မ​ေပျာ်ဘူး​။ အိပ်လို့​မရဘူး​။ သို့​ေပမယ့်​ အိပ်ရမည်။ အိပ်မက်ထဲမှာ ကိုကိုနဲ့​ဆံုနိုင် ​ေတွ့​နိုင်သည်၊​ ဆိုး​ရွား​ထိတ်လန့်​ဖွယ်​ေကာင်း​သည့်​ အိပ်မက်ြဖစ်ပါ​ေစ အ​ေကျနပ်ဆံုး​ မက်ပစ်လိုက်ပါမည်။
x x x x x x x
ညက အိပ်ရာဝင် ​ေနာက်ကျလို့​လား​မသိ။ ၈ နာရီ​ေကျာ်မှပင် အိပ်ရာက နိုး​သည်။“ရက်ပိုင်း​ပဲ လို​ေတာ့​တယ်​ေနာ်။ ကျန်း​မာ​ေရး​ဂရုစိုက်ပါ။ လမ်း​မှန်မှန်​ေလျှာက်ပါ။ ​ေဆး​ပံုမှန်စား​ပါ။ စိတ်ညစ်စရာ​ေတွ မ​ေတွး​နဲ့​”တဲ့​။ ကိုကို့​မိတ်​ေဆွ ဆရာဝန်စာ​ေရး​ဆရာက ညွှန်ြကား​ချက်များ​ ရွတ်ဖတ်သည်။ ဒီအချိန်ဟာ ကိုကို ရှိသင့်​တဲ့​အချိန်​ေပါ့​။ ကိုကို့​ လက်​ေမာင်း​ကို တင်း​တင်း​ရစ်ရစ်ဆုပ်၊​ ကိုကို့​ပုခံုး​သား​ေပါ် မှီတွယ်ခို​ေမှး​ြပီး​ မရှိ​ေတာ့​တဲ့​ ကံ့​ေကာ်ပင်ြကီး​ရှိခဲ့​တဲ့​ ​ေနရာကို လမ်း​ေလျှာက်ရရင် ​ေကာင်း​မှာပဲ။
​ေဟာင်း​ြမင်း​ေဆွး​ေြမ့​ခဲ့​ြပီြဖစ်တဲ့​ ကိုကို့​ရဲ့​ ဒဏ်ရာ အနာတရရက်များ​အ​ေြကာင်း​ပဲ​ေြပာ​ေြပာ၊​ သစ်လွင်​ေတာက်ပတဲ့​ ​ေရွှ​ေရာင်​ေတာင်ပံခတ်သံများ​အ​ေြကာင်း​ကိုပဲ ​ေြပာ​ေြပာ။ အနာဂတ်စိတ်ကူး​ကမ္ဘာအ​ေြကာင်း​ ​ေြပာ​ေြပာ၊​ ​ေြပာ​ေနာ်ကိုကို။ တိုး​ညှင်း​ချမ်း​ေြမ့​သည့်​ စကား​ေရစီး​သံ​ေတွ ချိုလွင်ပျံသန်း​ စီး​ေမျာ​ေနမှာပါ။

“သမီး​ မွန်း​လွဲ​ေနြပီ​ေလ၊​ ထမင်း​စား​ြပီး​ရင် ​ေဆး​ေသာက် ဟုတ်လား​” ​ေမ​ေမြပင်ဆင်​ေပး​တဲ့​ ထမင်း​ဝိုင်း​ကို ​ေငး​ေငး​ရီရီနဲ့​ ြကည့်​မိရင်း​ ကိုကို ြကိုက်နှစ်သစ်တတ်သည့်​ ဟင်း​လျာ​ေလး​များ​ကို ​ေတွ​ေတွ​ေဝ​ေဝ စဉ်း​စား​ေနမိြပန်တယ်​ေလ။ “ကလင်” “ကလင်” “ကလင်”။ “ …….. အိမ်ကပါလား​ခင်ဗျာ” “ ဟုတ် ဟုတ် ပါတယ်”။ မတုန်လှုပ်​ေပမယ့်​ ရင်ခုန်လှိုက်​ေမာမိတာ​ေတာ့​ ဝန်ခံပါတယ်ကိုကို။

“ဒီက​ေန့​မနက်ပိုင်း​ အင်း​စိန်အကျဉ်း​ခံုရံုး​က​ေန ​ေသဒဏ်စီရင်ချမှတ်လိုက်တဲ့​အ​ေြကာင်း​ အ​ေြကာင်း​ြကား​တာပါ”။ “ရှင် … ဘုရား​ေရ … ​ေမ​ေမ ” ။ ြပိုလဲယိမ်း​ယိုင်သွား​သည့်​ ခန္တာကိုယ်ကို ထိန်း​မတ်ရင်း​ အိုး​ထိမ်း​စက်နှယ် သွက်သွက်ခါ ချာလည်ရမ်း​သွား​သည့်​ နှလံုး​သား​ရပ်ဝှမ်း​တြပင်လံုး​ တုန်ရီ​ေမာဟိုက်​ေန​ေတာ့​၏။ “ သမီး​ … သမီး​ေလး​ … သတိထား​ေနာ်၊​ ငိုချင်ရင် ငိုချပစ်လိုက်ပါသမီး​ရယ်”။

စို့​နင့်​မွန်း​ကျပ်မှု​ေြကာင့်​ေပပဲလား​၊​ ငိုလို့​မရဘူး​ကိုကို။ ​ေြကကွဲစိတ်က တလိမ့်​လိမ့်​ ြပိုဆင်း​လာသည်။ ​ေြကကွဲစိတ်က နရီစည်း​မဲ့​ တွန်း​ပို့​ေန​ေရာ့​သလား​။ မျက်ရည်စီး​ေြကာင်း​များ​က ပါး​ေပါ်မှာ နာကျင်​ေြကကွဲစိတ်ကို ထုဆစ် လိုက်သလိုပါပဲ။ အာဃာတ အမုန်း​ ပဋိပက္ခ​ေတွက စစ်ပွဲ​ေတွ ြကိုး​စင်​ေတွနဲ့​ အကျဉ်း​နံရံ​ေတွကို ပိုမိုြပီး​ အကျည်း​မတန်​ေစ​ေတာ့​ဘူး​တဲ့​လား​။ မည်သို့​ပင်ရှိပါ​ေစ​ေတာ့​ကိုကို။ သန့်​စင် ရိုး​သား​တဲ့​၊​ မှံုြပာရီ မှိုင်း​ေဝလဲ့​ေနတဲ့​ အချစ်ြမစ်တစင်း​က စီး​ဆင်း​ြမဲစီး​ဆင်း​ေနမည်ဆိုတာ ကိုကို ယံုြကည်စူး​နစ် ပါ​ေစ​ေတာ့​လို့​ ဆု​ေတာင်း​ယံုကလွဲြပီး​။

x x x x x x x

သမီး​ကို ​ေမွး​ေတာ့​ ကိုကို အနား​မှာ မရှိနိုင်ခဲ့​။ ကိုကို့​ကို ​ေတွ့​ဆံုခွင့်​ဆိုတာ လ​ေရာင်ကို ​ေစာင့်​စား​ေမျှာ်ကိုး​

​ေနရသည့်​ နရသိန်ဇရာညများ​ပါပဲ။ သံုး​ရာသီ သံုး​ြကိမ်​ေြပာင်း​ေပမယ့်​ ကိုကို့​ကို ​ေတွ့​ခွင့်​ရခဲ့​တာ ၅ ြကိမ်ထက်မပိုခဲ့​။ ​ေအး​စက်တင်း​ခဲ​ေနတဲ့​ ကိုကို့​မျက်ဝန်း​ထဲမှာ သမီး​ကိုဖတ်ြကား​ေန​ေပမယ့်​

မျက်ရည်နဲ့​မ​ေချာ့​ြမှူခဲ့​။ ​ေမျှာ်လင့်​ချက်​ေတွ၊​ ယံုြကည်စိတ်​ေတွ၊​ ပိုင်စိုး​လိုစိတ်​ေတွက လမ်း​တခုကို

ရှာ​ေဖွ​ေတွ့​ရှိသလိုမျိုး​ပါကိုကို။ ​ေစာင့်​ြကိုြခင်း​ကို ​ေစာင့်​ြကိုြခင်း​သည်သာ သစ္စာတရား​ရဲ့​ အနက်ရှိုင်း​ဆံုး​ သ​ေကင်္တဆိုတာ အြကွင်း​မဲ့​ယံုကိုယံုတာ။ ဘဝမှာ မ​ေမျှာ်လင့်​တာ​ေတွ ြဖစ်လာတတ်သလို ​ေမျှာ်လင့်​ထား​ တာ​ေတွကလည်း​ ​ေစာလျင်စွာ သို့​မဟုတ် ​ေနာက်အကျြကီး​ကျြပီး​မှလည်း​ ​ေရာက်လာတတ်တာပဲ မဟုတ်လား​လို့​ ကိုကို့​ကို ​ေြပာြပခဲ့​ဘူး​တယ်မို့​လား​။

“ဟယ် … ကိုကို၊​ ဘာလို့​ြကို အ​ေြကာင်း​မြကား​တာလဲဟင်”။ ကိုကို့​ရင်ခွင်ထဲအတင်း​ေြပး​ဝင် ဖက်တွယ်ထား​မိသည်။ ၃ နှစ်​ေကျာ် ခို​ေအာင်း​ေနခဲ့​သည့်​ မျက်ရည်များ​က တာကျိုး​သလို ကိုကို့​ရင်ထဲသို့​ သွန်ချ​ေနမိ၏။ “သမီး​ေလး​ေရာ”။ “​ေကျာင်း​သွား​တယ်​ေလ၊​ ြပန်လာခါနီး​ြပီ၊​ ​ေမ​ေမ သွား​ြကို​ေနတယ်”။

“ကိုကိုလည်း​မထင်ထား​တဲ့​၊​ မ​ေမျှာ်လင့်​ထား​တဲ့​အြဖစ်ပါကွယ်၊​ ဒီမနက်မှာ ​ေခါ်ြပီး​ သူတို့​ေြပာချင်ရာ​ေြပာြပီး​ ြပန်လွှတ်လိုက်တာပဲ၊​ ကိုကိုလည်း​ နား​မလည်နိုင်သလို ရင်လည်း​မရှင်း​ဘူး​ကွာ”။ “ကိုကို ဘယ်လိုထင်လဲဟင်”

”အမှန်တရား​က ြကိုး​စင်​ေတွကို ြဖိုချပစ်နိုင်လို့​ေပါ့​ကွယ်”။ “​ေဟာ သမီး​တို့​ြပန်လာြပီကိုကို”။ “ လာပါအံုး​ သမီး​ေလး​ရယ်၊​ ​ေဖ့​ေဖ့​ကို မှတ်မိလား​ဟင်”။ မစိမ်း​ေသာ်လည်း​ မရင်း​ချာသည့်​ အြကည့်​ဝိုင်း​ဝိုင်း​ြဖင့်​

သူ့​အ​ေဖကို သမီး​ြကည့်​ေနတာ နင့်​ကနဲ ခံစား​ရမိ၏။ “ကိုကို ဘာဆက်လုပ်မလဲ”။ ကိုကိုက ပက်ကနဲ သမီး​ပါး​ြပင်ကို နမ်း​ရှံု့​လိုက်သည်။ “ ကိုကို ဘာဆို ဘာမှ ​ေြပာင်း​လဲသွား​မှာ မဟုတ်သလို ဘာအရာကမှလည်း​ ​ေြပာင်း​လဲ​ေအာင်လုပ်မရပါဘူး​ကွယ်”။

ကိုကို့​အြပံုး​မှာ သိုက်မင်ငှက်တ​ေကာင်၏ ​ေတး​သံြဖင့်​ စွတ်စို​ေန​ေတာ့​သည်။

x x x x x x x

“​ေဟ့​ေကာင် အိမ်ြပန်​ေရာက်​ေနတာ ၆ လ​ေကျာ်ြပီ၊​ ဖုန်း​ချည်း​ဆက်မ​ေနနဲ့​အံုး​၊​ ငါအလုပ်ရှိ​ေနတယ်”။ “ ၁၀ ကား​ စာချုပ်ရထား​တယ်၊​ ၅ ကား​ မင်း​ ဇာတ်ညွှန်း​ေရး​၊​ ဒါပဲ မင်း​ ဇာတ်​ေတွ လာယူ၊​ ပိုက်ဆံလည်း​ ြကိုထုတ်ချင်ထုတ် ဟုတ်ြပီလား​”

--------------------------------------

“ရဲ​ေဘာ်ြကီး​ ဘာမှ စိတ်ဓာတ်ပျက်ြပား​မ​ေနနဲ့​၊​ အရင်ကိစ္စ​ေတွ ​ေနာက်မှရှင်း​မယ်၊​ ဂျာနယ်အသစ်တ​ေစာင်လုပ်မယ်၊​ မင်း​ စား​ပွဲ မင်း​ြပန်ထိုင်”

---------------------------------------

“ ငါ ကိုကိုဦး​ အလုပ်​ေတွ ြပန်လုပ်၊​ သား​အမိနှစ်​ေယာက်အတွက်လည်း​ အချိန်​ေပး​၊​ ြကံုရင် ငါလည်း​ ရန်ကုန် ဆင်း​လာခဲ့​မယ်”။

---------------------------------------

“ ၃ နှစ်သက်တမ်း​မှာ ကိုယ်တို့​ဂျာနယ်က ​ေစာင်​ေရ တက်လာတာ ​ေစတနာမှန်လို့​ေပါ့​ ရဲ​ေဘာ်ြကီး​ရာ၊​ မင်း​ ယံုြကည်တာ မင်း​ဆက်လုပ်စမ်း​ပါ၊​ တို့​ြမဲထား​ဖို့​က အဓိက ​ေသာ့​ချက်”။

--------------------------------------

“သမီး​ ၇ နှစ်ြပည့်​ ​ေမွး​ေန့​ေလး​ လုပ်ချင်တယ် ကိုကို”။

သမီး​ေမွး​ေန့​မှာ ကိုကိုနှင့်​သမီး​ ​ေပျာ်ရွှင်ြကည်နူး​ေနမှုများ​ကို ​ေတွ့​ရြမင်ရ​ေတာ့​ ဆံုး​ရှံုး​ခဲ့​ရသည့်​နှစ်ကာလများ​ကို နှ​ေမျာတသ မဆံုး​ြဖစ်ရြပန်။ ညီမ​ေလး​ ​ေပျာ်ပါတယ်ကိုကို။ ဒီအ​ေပျာ်​ေလး​ေတွက ြကာရှည်ြကာ​ေမျာ ခံနိုင်ပါ​ေစ။ မိသား​စုအိပ်မက်များ​က ညီမ​ေလး​တို့​၏ ချမ်း​ေြမ့​ေအး​နုသည့်​ လမင်း​အိမ်​ေလး​ြဖစ်လိုက်ပါ​ေတာ့​။

x x x x x x x

လူအချင်း​ချင်း​ နှိပ်စက်ြခင်း​ ကင်း​ေဝး​ြကပါ​ေစ။ တို့​ေမတ္တာစွမ်း​ ကမ္ဘာလွှမ်း​ေအး​ချမ်း​ြကပါ​ေစ။ ပဲ့​တင်ထပ်​ေနတဲ့​ ဆု​ေတာင်း​ေမတ္တာပို့​သံ​ေတွက ဘယ်ရပ်ဌာနီက လွင့်​ပျံလာမှန်း​မသိဘူး​။ တိုက်ခန်း​နံရံ​ေတွကို ပဲ့​တင်တုန်ခါ​ေန​ေတာ့​သည်။ ကိုကိုလည်း​ ြပန်မ​ေရာက်​ေသး​ဘူး​။ နီး​နီး​ေလး​ပဲ၊​ တကယ့်​နီး​နီး​ေလး​။ ပီပီသသ ကျယ်ကျယ်​ေလာင်​ေလာင် ြကား​ေနရတာပဲ။ ​ေမ​ေမ​ေရ . . . ဝရံတာကို ​ေြပး​ထွက်ြပီး​ လမ်း​မကို ငံု့​ြကည့်​ လိုက်တဲ့​အခါ။ လူအချင်း​ချင်း​ နှိပ်စက်ြခင်း​ ကင်း​ေဝး​ြကပါ​ေစ။

တို့​ေမတ္တာစွမ်း​ ကမ္ဘာလွှမ်း​ေအး​ချမ်း​ြကပါ​ေစ။ ။ လူအချင်း​ချင်း​ နှိပ်စက်ြခင်း​ ကင်း​ေဝး​ြကပါ​ေစ။

တို့​ေမတ္တာစွမ်း​ ကမ္ဘာလွှမ်း​ေအး​ချမ်း​ြကပါ​ေစ။ ။ လူအချင်း​ချင်း​ နှိပ်စက်ြခင်း​ ကင်း​ေဝး​ြကပါ​ေစ။

တို့​ေမတ္တာစွမ်း​ ကမ္ဘာလွှမ်း​ေအး​ချမ်း​ြကပါ​ေစ။ ။ ရဟန်း​သံဃာ​ေတာ်​ေတွ လမ်း​ေလျှာက် ​ေမတ္တာပို့​သံ​ေတွက ဘဝဂ်ကို ညံ​ေနပါ​ေရာ့​လား​။ မဲနက်ြပာနှမ်း​ေနသည့်​ ကတ္တရာလမ်း​မကျယ်သည် ​ေရွှဝါ​ေရာင် ဖန်​ေရသကင်္န်း​တို့​ြဖင့်​ ြခံုလွှမ်း​စီး​ေမျာ ​ေနပါပ​ေကာ။ ကိုကို့​ဆီ ဖုန်း​ဆက်ဖို့​သတိရလာသည်။ ကိုကို ဂျာနယ်တိုက်က ဖုန်း​ေတွက လိုင်း​ပူး​ေနတာ​ေတွနဲ့​ချည်း​ ြကံု​ေနရ၏။ ​ေနာက်ဆံုး​ေတာ့​ ​ေမ​ေမ့​ကို သမီး​ ​ေကျာင်း​သွား​ြကို​ေပး​ဖို့​ေြပာလိုက်ြပီး​ ကိုကို ​ေစာ​ေစာ ြပန်​ေရာက်မှာပါ​ေစလို့​ စိတ်ဒံုး​ဒံုး​ ချရင်း​။

ကိုကို အခါတိုင်း​ထက် ​ေတာ်​ေတာ်​ေနာက်ကျြပီး​မှ ြပန်​ေရာက်လာသည်။ ကိုကို့​မျက်နှာကို ဖတ်ရတာ အဓိပါယ်ဖွင့်​ဆိုရ ခက်​ေနသလိုပဲ။ ကိုကို စား​လို့​မ​ေကာင်း​လို့​လား​၊​ ကိုကို ြကိုက်တဲ့​ ဝက်ပုန်း​ရည်​ေလ။

ညီမ​ေလး​ မျက်လံုး​ေတွကို ​ေငး​ရီြကည့်​ေနသည့်​ ကိုကိုရင်ကို ထိုး​ခွဲ​ေနမိ​ေလသလား​။ ခွင့်​လွှတ်ပါကိုကို။

“ ကိုကို ဘာဆက်လုပ်မလဲ”။ “ ​ေစာပါ​ေသး​တယ်ကွယ်”။ ​ေမ​ေမ့​ ​ေြကး​စည်ထုသံ၊​ အမျှ​ေဝသံ​ေလး​ေတွက ကိုကို ထမင်း​ဝိုင်း​က ထသွား​သည့်​အထိ လွင့်​ေဝလှုပ်ခတ်​ေန​ေပါ့​။

x x x x x x x

လူအချင်း​ချင်း​ နှိပ်စက်ြခင်း​ ကင်း​ေဝး​ြကပါ​ေစ။ တို့​ေမတ္တာစွမ်း​ ကမ္ဘာလွှမ်း​ ​ေအး​ချမ်း​ြကပါ​ေစ။ ။

လူအချင်း​ချင်း​ နှိပ်စက်ြခင်း​ ကင်း​ေဝး​ြကပါ​ေစ။ တို့​ေမတ္တာစွမ်း​ ကမ္ဘာလွှမ်း​ေအး​ချမ်း​ြကပါ​ေစ။ ။

သမီး​ကို ချီပိုး​ေချာ့​ြမူ​ေနရင်း​က ညီမ​ေလး​ကို လှမ်း​ြကည့်​တဲ့​ ကိုကို့​ကို နား​လည်သူပါကိုကိုလို့​ ​ေြပာမထွက်။ သမီး​ကို ဆွဲယူ​ေပွ့​ဖက်ရင်း​ ​ေလှခါး​တထစ်ချင်း​ ဆင်း​ေလျှာက်သွား​သည့်​

ကိုကို့​ေကျာြပင်ကို ခံစား​နား​လည်နိုင်စွမ်း​အြပည့်​ြဖင့်​သာ။

မ​ေန့​ကညကလိုပဲ ကိုကို ​ေနာက်ကျြပီး​မှ ​ေရာက်လာသည်။ “ကိုကို ထမင်း​ခူး​ရမလား​” “​ေနပ​ေစ​ေတာ့​၊​ ကိုကို ကိုသူရတို့​နဲ့​ အြပင်မှာပဲစား​ခဲ့​တယ်”။ “ ကိုကို လုပ်စရာရှိတာလုပ်ပါကိုကို၊​ ညီမ​ေလး​တို့​ကို ဘာမှမစဉ်း​စား​နဲ့​ေနာ်”၊​ စိတ်ထဲရှိသည့်​ အရိုး​သား​အသန့်​စင်ဆံုး​စကား​ကို ဆိုမိ၏။

“ကလင် ကလင် ကလင် ” “ဟလို အမိန့်​ရှိပါ” “​ေဟ့​ေကာင် င​ေထွး​ ငါ ကိုသူရ” “​ေြပာကိုသူရ”

“မနက်ဖန်မနက် မင်း​နဲ့​စာ​ေရး​ဆရာမနဲ့​ ​ေရသန့်​ဘူး​ေတွနဲ့​ထမင်း​ဘူး​ေတွ သယ်ပို့​လုပ်၊​ မင်း​သား​လင်မယား​နဲ့​ကဗျာဆရာ​ေတွက ​ေြကး​သွန်း​ဘုရား​ြကီး​မှာ အား​လံုး​စုဆံုဖို့​ေြပာြပီး​ြပီ၊​ ဒါပဲကွာ”

သမီး​အိပ်ယာမနိုး​ေသး​ခင်မှာ ကိုကို ထထွက်သွား​သည်။ ဒီ​ေန့​တ​ေန့​လံုး​ စိ်တ်​ေမာ လူ​ေမာြဖစ်​ေနသည်။ ဆု​ေတာင်း​ေမတ္တာပို့​တဲ့​ သံဃာ​ေတာ်​ေတွ ရဟန်း​ငယ်​ေလး​ေတွကို ပစ်ခတ်လူစုခွဲသတဲ့​။ မျက်ရည်ယိုဗံုး​ေတွနဲ့​ပစ်ခွင်း​သတဲ့​။ ​ေတွ့​သမျှ လူ​ေရာရဟန်း​ေရာ မဲမဲြမင်ရာ ရိုက်နှက်ဖမ်း​ဆီး​ေနသတဲ့​။ ရန်ကုန်တြမို့​လံုး​ ​ေသနတ်သံ​ေတွ၊​ ​ေအာင်ဟစ်သံ​ေတွ၊​ ​ေြပး​လွှား​သံ​ေတွနဲ့​ ဖုန်း​လွှမ်း​ေနသတဲ့​။ ဝရံတာကို ထွက်ြပီး​ မိုး​ေကာင်း​ကင်ကို ​ေမာ့​ြကည့်​လိုက်၏။ မဲမှံုဆိုင်း​ေဝ​ေန​ေတာ့​သည်။

ညသန်း​ေခါင်​ေကျာ်မှ ကိုကို ြပန်​ေရာက်လာသည်။ “ရက်စက်ယုတ်မာတယ်ညီမ​ေလး​ရာ၊​ စကား​လံုး​ကို ရှာမရ​ေတာ့​ဘူး​” “နား​လိုက်ပါကိုကို ညီမ​ေလး​တို့​ အရာအား​လံုး​ကို ြကိုတင်တွက်ဆထား​ြပီး​သား​မို့​လား​” “ ကလင် ကလင် ကလင်” “ ​ေြပာပါ ” “ ငါ ကဗျာဆရာ၊​ ကိုသူရကို ဆွဲသွား​ြပီ၊​ မင်း​သား​လင်မယား​လဲ ဆွဲသွား​ြပီတဲ့​၊​ မင်း​လုပ်စရာရှိတာ ဆက်လုပ်ဖို့​ြပင် ထား​ေတာ့​”

ကိုကို ဖုန်း​ကို ချလိုက်ြပီး​ အိပ်​ေမာကျ​ေနသည့်​ သမီး​ေလး​ပါး​နုြပင်ကို ငံုနမ်း​ေနသည်။

အဝတ်ဘီဒိုထဲမှ ကိုကို့​အဝတ်အစား​တချို့​ကို ဆွဲထုတ်လိုက်မိ၏၊​ ​ေသာက်​ေဆး​တချို့​ကို စဉ်း​စား​ြကည့်​ေနစဉ် တံခါး​ေခါက်သံများ​က ဆူနာမိပင်လယ်လှိုင်း​ေအာ်သလို ​ေအာ်မည်ဝင်​ေရာက်လာသည်။ ကိုကို၏ လွမ်း​ေမာဖွယ် နှုတ်ဆက်အြပံုး​ကို ​ေခါင်း​ဆတ်ြပလိုက်သည်။

ဘဝ​ေတာင်တန်း​ရှည်​ေပါ်မှာ စူး​နစ်နာကျင်စရာ​ေတွက ကိုကို နဲ့​ ညီမ​ေလး​တို့​အတွက် ​ေမွး​ဖွား​လာခဲ့​သည်ဟုဆိုပါရင် အ​ေကျနပ်ဆံုး​ ​ေထွး​ေပွ့​ဖို့​ ဝန်မ​ေလး​ပါကိုကို။

x x x x x x x

လွမ်း​လိုက်တာကိုကို။ ကိုကို​ေနထိုင်​ေကာင်း​ရဲ့​လား​။

မိုး​က​ေအး​စိမ့်​၊​ ​ေလကသုန်ြဖူး​၊​ အရုဏ်ဦး​ဆို​ေပမယ့်​ အလင်း​ေရာင်ပါး​ပါး​လွလွကိုမှ မြမင်ရ။ မိုး​ေမှာင်ြကီး​ ကျ​ေနသလိုမျိုး​လည်း​မဟုတ်၊​ အ​ေမှာင်ကျဲကျဲ အလင်း​မွဲမွဲလို့​ပဲ ဆိုရ​ေချမည်။ မနီး​မ​ေဝး​ရှိ ြမို့​ြပအိမ်ယာ တိုက်တာများ​ကို လှမ်း​ေမျှာ်ြကည့်​ေတာ့​ ခဲသား​စိမ်း​ေရာင် လှိုင်း​ထ​ေန၏။ လယ်ကွင်း​စိ်မ်း​စိမ်း​ေတွ၊​ ​ေတာင်တန်း​ညို့​ေမှာင်​ေမှာင်​ေတွ၊​ ​ေတာခင်တန်း​နုြပာ​ေရး​ေရး​ေတွကို မှန်း​ေရာ်ြမင်​ေယာင်ြကည့်​မိသည်။ ြပတင်း​တံခါး​ကို ဖွင့်​လိုက်သည့်​အခါ မိုး​စက် တစက် နှစ်စက်က ပါး​ြပင်နုရဲရဲကို လာထိမှန်သည်။ ြမို့​ြပမှာ ရှား​ရှား​ပါး​ပါး​ သက်ရင့်​ပင်ြကီး​ေတွလည်း​ ​ေပျာက်ဆံုး​သွား​ခဲ့​။ ြဖိုဖျက်တိုက်စား​သွား​ခဲ့​သည့်​ မုန်တိုင်း​ဒဏ်ရာက အကင်း​မ​ေသ​ေသး​၊​ လသာညတိုင်း​ ကိုကို နှင့်​ လှမ်း​ေမျှာ်ြကည့်​တတ်သည့်​ ကံ့​ေကာ်ပင်ြကီး​နှင့်​ ကုက္ကိုပင်တန်း​ြကီး​လည်း​ မရှိ​ေတာ့​ြပီ။ ​ေငး​ရီြကည့်​ေမာမိ​ေနစဉ် ​ေဆွး​ေြမ့​တသဖွယ် အလွမ်း​သီချင်း​ တပုဒ်က ပဲ့​တင်ြပန်လာသလို ရင်ကိုထိမှန် ခံစား​ရြပန်၏။ အ​ေနာက်​ေတာင်မုတ်သံု​ေလမှာ ပါလာမယ့်​ အလွမ်း​ေတွကို ကိုကို မျှ​ေဝခံစား​ေန​ေလမလား​။ အ​ေဝး​မှာ … အ​ေဝး​ြကီး​မှာ … ဟို့​ အ​ေဝး​ြကီး​မှာ …။

ကိုကို ​ေန​ေကာင်း​ပါ​ေစ။

(ကိုဇာဂနာနှင့်​ ညီ ​ေဇာ်သက်​ေထွး​သို့​)

​ေမာင်လွမ်း​ဏီ
၂၁ ၈ ၀၉

အလွမ်း​မုတ်သံု၊​ မှံုြပာရီအချစ်ြမစ်၊​ စူး​နစ်ခဲ့​ရ ဘဝ​ေတာင်တန်း​ရှည်
​ေမာင်လွမ်း​ဏီ

လွမ်း​လိုက်တာကိုကို။ ကိုကို​ေနထိုင်​ေကာင်း​ရဲ့​လား​။
မိုး​က​ေအး​စိမ့်​၊​ ​ေလကသုန်ြဖူး​၊​ အရုဏ်ဦး​ဆို​ေပမယ့်​ အလင်း​ေရာင်ပါး​ပါး​လွလွကိုမှ မြမင်ရ။ မိုး​ေမှာင်ြကီး​ ကျ​ေနသလိုမျိုး​လည်း​မဟုတ်၊​ အ​ေမှာင်ကျဲကျဲ အလင်း​မွဲမွဲလို့​ပဲ ဆိုရ​ေချမည်။ မနီး​မ​ေဝး​ရှိ ြမို့​ြပအိမ်ယာ တိုက်တာများ​ကို လှမ်း​ေမျှာ်ြကည့်​ေတာ့​ ခဲသား​စိမ်း​ေရာင်လှိုင်း​ထ​ေန၏။ လယ်ကွင်း​စိ်မ်း​စိမ်း​ေတွ၊​ ​ေတာင်တန်း​ညို့​ေမှာင်​ေမှာင်​ေတွ၊​ ​ေတာခင်တန်း​နုြပာ​ေရး​ေရး​ေတွကို မှန်း​ေရာ်ြမင်​ေယာင်ြကည့်​မိသည်။ ြပတင်း​တံခါး​ကို ဖွင့်​လိုက်သည့်​အခါ မိုး​စက် တစက် နှစ်စက်က ပါး​ြပင်နုရဲရဲကို လာထိမှန်သည်။ ြမို့​ြပမှာ ရှား​ရှား​ပါး​ပါး​ သက်ရင့်​ပင်ြကီး​ေတွလည်း​ ​ေပျာက်ဆံုး​သွား​ခဲ့​။ ြဖိုဖျက်တိုက်စား​သွား​ခဲ့​သည့်​ မုန်တိုင်း​ဒဏ်ရာက အကင်း​မ​ေသ​ေသး​၊​ လသာညတိုင်း​ ကိုကို နှင့်​ လှမ်း​ေမျှာ်ြကည့်​တတ်သည့်​ ကံ့​ေကာ်ပင်ြကီး​နှင့်​ ကုက္ကိုပင်တန်း​ြကီး​လည်း​ မရှိ​ေတာ့​ြပီ။ ​ေငး​ရီြကည့်​ေမာမိ​ေနစဉ် ​ေဆွး​ေြမ့​တသဖွယ် အလွမ်း​သီချင်း​ တပုဒ်က ပဲ့​တင်ြပန်လာသလို ရင်ကိုထိမှန် ခံစား​ရြပန်၏။ အ​ေနာက်​ေတာင်မုတ်သံု​ေလမှာ ပါလာမယ့်​ အလွမ်း​ေတွကို ကိုကို မျှ​ေဝခံစား​ေန​ေလမလား​။ အ​ေဝး​မှာ … အ​ေဝး​ြကီး​မှာ … ဟို့​ အ​ေဝး​ြကီး​မှာ …။
ကိုကို ​ေန​ေကာင်း​ပါ​ေစ။
x x x x x x x
“မိုး​ေအး​တယ်​ေနာ် ညီမ​ေလး​၊​ အ​ေနွး​ထည်ထူထူဝတ် ဟုတ်လား​” ကိုကို့​ရဲ့​ ပူပူပန်ပန် စကား​သံက ရင်ထဲကို စိမ့်​ဆင်း​သွား​ခဲ့​သည်။ “ဒီတရက် နှစ်ရက် မုတ်သံု​ေလအား​ေကာင်း​မယ်လို့​ သတင်း​ေြကညာထား​တယ်​ေနာ်”။ “ဟုတ် ကိုကို၊​ ကိုကို ​ေကာ်ဖီ​ေသာက်ဦး​မလား​“။ “​ေဒါက်” “​ေဒါက်” “​ေဒါက်” တံခါး​ေခါက်သံြကား​၍ တံခါး​သွား​ဖွင့်​သည့်​ ကိုကို့​ကို တီဗွီြကည့်​ေနရင်း​မှ လှမ်း​ြကည့်​လိုက်မိသည်။
သူစိမ်း​ ၅ ​ေယာက် တိုက်ခန်း​ထဲကို ခပ်​ေသာ့​သာ့​ ဝင်လာြကြပီး​ တခန်း​လံုး​ ဟိုလှန်သည်​ေလှာ ရှာြက ​ေဖွြကသည်။ ​ေရအိမ်သာထဲကို​ေတာင် ​ေြမလှန်ရှာ​ေနတာကို ြကည့်​ြပီး​ ခါး​သီး​ရွံရှာဖို့​ေကာင်း​လိုက်တာလို့​ ခံြပင်း​ေနမိ၏။ တ​ေယာက်က ကိုကို့​ လက်ကိုင်ဖုန်း​ကို လွယ်အိပ်ထဲ​ေကာက်ထည့်​ြပီး​ “ကဲ ခနလိုက်ခဲ့​ ပါအံုး​”။ ​ေလှကား​ေပါ်က ဆင်း​သက်သွား​ြကတဲ့​ တခွပ်ခွပ် တရှပ်ရှပ် ဖိနပ်သံများ​။ ကား​စက်နှိုး​သံများ​၊​ ကား​ေမာင်း​ထွက်သွား​သံများ​ တိတ်ဆိတ်သွား​ေတာ့​မှပင် ကိုကို့​ကို ဘာမှ မြပင်ဆင်​ေပး​လိုက်ရတာ၊​ နှုတ်မဆက်လိုက်ရတာ၊​ ဘာမှမ​ေမး​ြမန်း​လိုက်ရတာ​ေတွကို စဉ်း​စား​မိရင်း​ ကိုယ့်​ကိုကိုယ် ​ေဝခွဲမရြဖစ်​ေနမိသည်။ ​ေမာပန်း​နွမ်း​လျစွာြဖင့်​ အိပ်ယာထက်တွင် လဲ​ေလျာင်း​ေခွချလိုက်၏။
ကိုယ်ကို​ေစာင်း​ငဲ့​ြပီး​ ကိုကို့​အလုပ်စား​ပွဲ​ေလး​ကို လှမ်း​ြကည့်​လိုက်မိ၏။ ကစဉ့်​ကလျား​ ြပန့်​ကျဲလွင့်​ကျ​ေနသည့်​ ဒီတပတ်ဂျာနယ်အတွက် ကိုကို ြပင်ဆင်​ေနသည့်​ ​ေရး​လက်စ စာမူြကမ်း​များ​၊​ ဓာတ်ပံုများ​၊​ ပွင့်​လျက်သား​ ကွန်ြပူတာ။ ကိုကိုနဲ့​အတူ တွဲရိုက်ထား​တဲ့​ဓာတ်ပံု​ေလး​။ ငုတ်တုတ် ထ ထိုင်မိြပန်သည်။ အ​ေရး​ြကီး​တာက… အ​ေရး​ြကီး​တယ် … ဒါအ​ေရး​ြကီး​ဆံုး​ကိစ္စပဲ။ ဝမ်း​ဗိုက်ကို လက်ြဖင့်​အသာအယာ ပွတ်သပ်ရင်း​ ကိုကို့​ကို ​ေြပာြပချင်တဲ့​ စိတ်က ြပင်း​ြပင်း​ရှရှ နှိုး​ဆွ​ေနသလိုပဲ၊​ ​ေရှ့​အပတ်ဆို ၆ လြပည့်​ေတာ့​မှာ။
x x x x x x x
ကိုကို ဘယ်​ေရာက်​ေနလဲ။ သူစိမ်း​ေတွလက်ထဲမှာ ဘယ်လိုထိခိုက်​ေြကကွဲမှု​ေတွ ြကံု​ေနရမလဲ။ ကိုကို မရှိကတည်း​က တိုက်ခန်း​မှာ လာ​ေန​ေပး​ရှာသည့်​ ​ေမ​ေမ့​ကိုလည်း​ ကိုကိုနဲ့​ပတ်သက်တာ​ေတွ ​ေြပာမြပချင်။ တလပင်​ေကျာ်ြပီ​ေလ။ ကိုကို နှစ်ရှည် ​ေနခဲ့​ထိုင်ခဲ့​တဲ့​ အရပ်​ေဒသ တခုခု၊​ တြမို့​ြမို့​ တနယ်နယ်၊​ အခန်း​ကျဉ်း​ တခန်း​ခန်း​မှာ​ေတာ့​ အလွမ်း​ေတွ အမှတ်ရစရာ​ေတွ ​ေအာက်​ေမ့​မှု​ေတွနဲ့​ ​ေလး​လံ အထီး​ကျန်​ေနမှာ အ​ေသအချာပါပဲ။ ဘဝမှာ မ​ေမျှာ်လင့်​တာ​ေတွ ြဖစ်လာတတ်သလို ​ေမျှာ်လင့်​ထား​တာ​ေတွကလည်း​ ​ေစာလျင်စွာ သို့​မဟုတ်​ေနာက်အကျြကီး​ကျြပီး​မှလည်း​
​ေရာက်လာတတ်တာပဲ မဟုတ်လား​။ ကိုကိုက ယံုြကည်တာကို ​ေမျှာ်လင့်​ချက် ချိန်ခွင်လျာတဖက်​ေစာင်း​နဲ့​ဘဝကို​ေြဖာင့်​တန်း​တဲ့​ ြမား​တစင်း​ြဖစ်​ေအာင်
ပစ်ခတ်​ေနသူ​ေလ။ ကိုကိုက တိမ်တိုက်တခုလို​ေဆာက်တည်ရာမဲ့​
လွင့်​ေမျာလူး​လိမ့်​ေနတာမှမဟုတ်တာ။ ြကံုရာ ​ေြမသား​မှာလည်း​ ရွက်ကျပင်​ေပါက်လို ကျင့်​သား​မကျသူ။ ပံုစံခွက်ထဲမှာ ​ေနသား​ထိုင်သား​ကျရမှာထက် သစ်တပင်လို ရှင်သန်ခွင့်​မရမှာကို အစိုး​ရိမ်ြကီး​ စိုး​ရိမ် ​ေြကာင့်​ြကတတ်သူြဖစ်​ေလ​ေတာ့​ ကိုကို့​အနား​မှာ စာနာနား​လည်စိတ်နဲ့​ စိတ်အနာ​ေတွကို ​ေြဖရာ​ေြပ​ေြကာင်း​ နား​ခို​ေမှး​ေလျာင်း​ေနခွင့်​ကိုပဲ ​ေတာင်း​ဆို​ေနခဲ့​တာပါ​ေလ။ အိပ်မ​ေပျာ်ဘူး​။ အိပ်လို့​မရဘူး​။ သို့​ေပမယ့်​ အိပ်ရမည်။ အိပ်မက်ထဲမှာ ကိုကိုနဲ့​ဆံုနိုင် ​ေတွ့​နိုင်သည်၊​ ဆိုး​ရွား​ထိတ်လန့်​ဖွယ်​ေကာင်း​သည့်​ အိပ်မက်ြဖစ်ပါ​ေစ အ​ေကျနပ်ဆံုး​ မက်ပစ်လိုက်ပါမည်။
x x x x x x x

ညက အိပ်ရာဝင် ​ေနာက်ကျလို့​လား​မသိ။ ၈ နာရီ​ေကျာ်မှပင် အိပ်ရာက နိုး​သည်။“ရက်ပိုင်း​ပဲ လို​ေတာ့​တယ်​ေနာ်။ ကျန်း​မာ​ေရး​ဂရုစိုက်ပါ။ လမ်း​မှန်မှန်​ေလျှာက်ပါ။ ​ေဆး​ပံုမှန်စား​ပါ။ စိတ်ညစ်စရာ​ေတွ မ​ေတွး​နဲ့​”တဲ့​။ ကိုကို့​မိတ်​ေဆွ ဆရာဝန်စာ​ေရး​ဆရာက ညွှန်ြကား​ချက်များ​ ရွတ်ဖတ်သည်။ ဒီအချိန်ဟာ ကိုကို ရှိသင့်​တဲ့​အချိန်​ေပါ့​။ ကိုကို့​ လက်​ေမာင်း​ကို တင်း​တင်း​ရစ်ရစ်ဆုပ်၊​ ကိုကို့​ပုခံုး​သား​ေပါ် မှီတွယ်ခို​ေမှး​ြပီး​ မရှိ​ေတာ့​တဲ့​ ကံ့​ေကာ်ပင်ြကီး​ရှိခဲ့​တဲ့​ ​ေနရာကို လမ်း​ေလျှာက်ရရင် ​ေကာင်း​မှာပဲ။
​ေဟာင်း​ြမင်း​ေဆွး​ေြမ့​ခဲ့​ြပီြဖစ်တဲ့​ ကိုကို့​ရဲ့​ ဒဏ်ရာ အနာတရရက်များ​အ​ေြကာင်း​ပဲ​ေြပာ​ေြပာ၊​ သစ်လွင်​ေတာက်ပတဲ့​ ​ေရွှ​ေရာင်​ေတာင်ပံခတ်သံများ​အ​ေြကာင်း​ကိုပဲ ​ေြပာ​ေြပာ။ အနာဂတ်စိတ်ကူး​ကမ္ဘာအ​ေြကာင်း​ ​ေြပာ​ေြပာ၊​ ​ေြပာ​ေနာ်ကိုကို။ တိုး​ညှင်း​ချမ်း​ေြမ့​သည့်​ စကား​ေရစီး​သံ​ေတွ ချိုလွင်ပျံသန်း​ စီး​ေမျာ​ေနမှာပါ။

“သမီး​ မွန်း​လွဲ​ေနြပီ​ေလ၊​ ထမင်း​စား​ြပီး​ရင် ​ေဆး​ေသာက် ဟုတ်လား​” ​ေမ​ေမြပင်ဆင်​ေပး​တဲ့​ ထမင်း​ဝိုင်း​ကို ​ေငး​ေငး​ရီရီနဲ့​ ြကည့်​မိရင်း​ ကိုကို ြကိုက်နှစ်သစ်တတ်သည့်​ ဟင်း​လျာ​ေလး​များ​ကို ​ေတွ​ေတွ​ေဝ​ေဝ စဉ်း​စား​ေနမိြပန်တယ်​ေလ။ “ကလင်” “ကလင်” “ကလင်”။ “ …….. အိမ်ကပါလား​ခင်ဗျာ” “ ဟုတ် ဟုတ် ပါတယ်”။ မတုန်လှုပ်​ေပမယ့်​ ရင်ခုန်လှိုက်​ေမာမိတာ​ေတာ့​ ဝန်ခံပါတယ်ကိုကို။

“ဒီက​ေန့​မနက်ပိုင်း​ အင်း​စိန်အကျဉ်း​ခံုရံုး​က​ေန ​ေသဒဏ်စီရင်ချမှတ်လိုက်တဲ့​အ​ေြကာင်း​ အ​ေြကာင်း​ြကား​တာပါ”။ “ရှင် … ဘုရား​ေရ … ​ေမ​ေမ ” ။ ြပိုလဲယိမ်း​ယိုင်သွား​သည့်​ ခန္တာကိုယ်ကို ထိန်း​မတ်ရင်း​ အိုး​ထိမ်း​စက်နှယ် သွက်သွက်ခါ ချာလည်ရမ်း​သွား​သည့်​ နှလံုး​သား​ရပ်ဝှမ်း​တြပင်လံုး​ တုန်ရီ​ေမာဟိုက်​ေန​ေတာ့​၏။ “ သမီး​ … သမီး​ေလး​ … သတိထား​ေနာ်၊​ ငိုချင်ရင် ငိုချပစ်လိုက်ပါသမီး​ရယ်”။

စို့​နင့်​မွန်း​ကျပ်မှု​ေြကာင့်​ေပပဲလား​၊​ ငိုလို့​မရဘူး​ကိုကို။ ​ေြကကွဲစိတ်က တလိမ့်​လိမ့်​ ြပိုဆင်း​လာသည်။ ​ေြကကွဲစိတ်က နရီစည်း​မဲ့​ တွန်း​ပို့​ေန​ေရာ့​သလား​။ မျက်ရည်စီး​ေြကာင်း​များ​က ပါး​ေပါ်မှာ နာကျင်​ေြကကွဲစိတ်ကို ထုဆစ် လိုက်သလိုပါပဲ။ အာဃာတ အမုန်း​ ပဋိပက္ခ​ေတွက စစ်ပွဲ​ေတွ ြကိုး​စင်​ေတွနဲ့​ အကျဉ်း​နံရံ​ေတွကို ပိုမိုြပီး​ အကျည်း​မတန်​ေစ​ေတာ့​ဘူး​တဲ့​လား​။ မည်သို့​ပင်ရှိပါ​ေစ​ေတာ့​ကိုကို။ သန့်​စင် ရိုး​သား​တဲ့​၊​ မှံုြပာရီ မှိုင်း​ေဝလဲ့​ေနတဲ့​ အချစ်ြမစ်တစင်း​က စီး​ဆင်း​ြမဲစီး​ဆင်း​ေနမည်ဆိုတာ ကိုကို ယံုြကည်စူး​နစ် ပါ​ေစ​ေတာ့​လို့​ ဆု​ေတာင်း​ယံုကလွဲြပီး​။

x x x x x x x

သမီး​ကို ​ေမွး​ေတာ့​ ကိုကို အနား​မှာ မရှိနိုင်ခဲ့​။ ကိုကို့​ကို ​ေတွ့​ဆံုခွင့်​ဆိုတာ လ​ေရာင်ကို ​ေစာင့်​စား​ေမျှာ်ကိုး​

​ေနရသည့်​ နရသိန်ဇရာညများ​ပါပဲ။ သံုး​ရာသီ သံုး​ြကိမ်​ေြပာင်း​ေပမယ့်​ ကိုကို့​ကို ​ေတွ့​ခွင့်​ရခဲ့​တာ ၅ ြကိမ်ထက်မပိုခဲ့​။ ​ေအး​စက်တင်း​ခဲ​ေနတဲ့​ ကိုကို့​မျက်ဝန်း​ထဲမှာ သမီး​ကိုဖတ်ြကား​ေန​ေပမယ့်​

မျက်ရည်နဲ့​မ​ေချာ့​ြမှူခဲ့​။ ​ေမျှာ်လင့်​ချက်​ေတွ၊​ ယံုြကည်စိတ်​ေတွ၊​ ပိုင်စိုး​လိုစိတ်​ေတွက လမ်း​တခုကို

ရှာ​ေဖွ​ေတွ့​ရှိသလိုမျိုး​ပါကိုကို။ ​ေစာင့်​ြကိုြခင်း​ကို ​ေစာင့်​ြကိုြခင်း​သည်သာ သစ္စာတရား​ရဲ့​ အနက်ရှိုင်း​ဆံုး​ သ​ေကင်္တဆိုတာ အြကွင်း​မဲ့​ယံုကိုယံုတာ။ ဘဝမှာ မ​ေမျှာ်လင့်​တာ​ေတွ ြဖစ်လာတတ်သလို ​ေမျှာ်လင့်​ထား​ တာ​ေတွကလည်း​ ​ေစာလျင်စွာ သို့​မဟုတ် ​ေနာက်အကျြကီး​ကျြပီး​မှလည်း​ ​ေရာက်လာတတ်တာပဲ မဟုတ်လား​လို့​ ကိုကို့​ကို ​ေြပာြပခဲ့​ဘူး​တယ်မို့​လား​။

“ဟယ် … ကိုကို၊​ ဘာလို့​ြကို အ​ေြကာင်း​မြကား​တာလဲဟင်”။ ကိုကို့​ရင်ခွင်ထဲအတင်း​ေြပး​ဝင် ဖက်တွယ်ထား​မိသည်။ ၃ နှစ်​ေကျာ် ခို​ေအာင်း​ေနခဲ့​သည့်​ မျက်ရည်များ​က တာကျိုး​သလို ကိုကို့​ရင်ထဲသို့​ သွန်ချ​ေနမိ၏။ “သမီး​ေလး​ေရာ”။ “​ေကျာင်း​သွား​တယ်​ေလ၊​ ြပန်လာခါနီး​ြပီ၊​ ​ေမ​ေမ သွား​ြကို​ေနတယ်”။

“ကိုကိုလည်း​မထင်ထား​တဲ့​၊​ မ​ေမျှာ်လင့်​ထား​တဲ့​အြဖစ်ပါကွယ်၊​ ဒီမနက်မှာ ​ေခါ်ြပီး​ သူတို့​ေြပာချင်ရာ​ေြပာြပီး​ ြပန်လွှတ်လိုက်တာပဲ၊​ ကိုကိုလည်း​ နား​မလည်နိုင်သလို ရင်လည်း​မရှင်း​ဘူး​ကွာ”။ “ကိုကို ဘယ်လိုထင်လဲဟင်”

”အမှန်တရား​က ြကိုး​စင်​ေတွကို ြဖိုချပစ်နိုင်လို့​ေပါ့​ကွယ်”။ “​ေဟာ သမီး​တို့​ြပန်လာြပီကိုကို”။ “ လာပါအံုး​ သမီး​ေလး​ရယ်၊​ ​ေဖ့​ေဖ့​ကို မှတ်မိလား​ဟင်”။ မစိမ်း​ေသာ်လည်း​ မရင်း​ချာသည့်​ အြကည့်​ဝိုင်း​ဝိုင်း​ြဖင့်​

သူ့​အ​ေဖကို သမီး​ြကည့်​ေနတာ နင့်​ကနဲ ခံစား​ရမိ၏။ “ကိုကို ဘာဆက်လုပ်မလဲ”။ ကိုကိုက ပက်ကနဲ သမီး​ပါး​ြပင်ကို နမ်း​ရှံု့​လိုက်သည်။ “ ကိုကို ဘာဆို ဘာမှ ​ေြပာင်း​လဲသွား​မှာ မဟုတ်သလို ဘာအရာကမှလည်း​ ​ေြပာင်း​လဲ​ေအာင်လုပ်မရပါဘူး​ကွယ်”။

ကိုကို့​အြပံုး​မှာ သိုက်မင်ငှက်တ​ေကာင်၏ ​ေတး​သံြဖင့်​ စွတ်စို​ေန​ေတာ့​သည်။

x x x x x x x

“​ေဟ့​ေကာင် အိမ်ြပန်​ေရာက်​ေနတာ ၆ လ​ေကျာ်ြပီ၊​ ဖုန်း​ချည်း​ဆက်မ​ေနနဲ့​အံုး​၊​ ငါအလုပ်ရှိ​ေနတယ်”။ “ ၁၀ ကား​ စာချုပ်ရထား​တယ်၊​ ၅ ကား​ မင်း​ ဇာတ်ညွှန်း​ေရး​၊​ ဒါပဲ မင်း​ ဇာတ်​ေတွ လာယူ၊​ ပိုက်ဆံလည်း​ ြကိုထုတ်ချင်ထုတ် ဟုတ်ြပီလား​”

--------------------------------------

“ရဲ​ေဘာ်ြကီး​ ဘာမှ စိတ်ဓာတ်ပျက်ြပား​မ​ေနနဲ့​၊​ အရင်ကိစ္စ​ေတွ ​ေနာက်မှရှင်း​မယ်၊​ ဂျာနယ်အသစ်တ​ေစာင်လုပ်မယ်၊​ မင်း​ စား​ပွဲ မင်း​ြပန်ထိုင်”

---------------------------------------

“ ငါ ကိုကိုဦး​ အလုပ်​ေတွ ြပန်လုပ်၊​ သား​အမိနှစ်​ေယာက်အတွက်လည်း​ အချိန်​ေပး​၊​ ြကံုရင် ငါလည်း​ ရန်ကုန် ဆင်း​လာခဲ့​မယ်”။

---------------------------------------

“ ၃ နှစ်သက်တမ်း​မှာ ကိုယ်တို့​ဂျာနယ်က ​ေစာင်​ေရ တက်လာတာ ​ေစတနာမှန်လို့​ေပါ့​ ရဲ​ေဘာ်ြကီး​ရာ၊​ မင်း​ ယံုြကည်တာ မင်း​ဆက်လုပ်စမ်း​ပါ၊​ တို့​ြမဲထား​ဖို့​က အဓိက ​ေသာ့​ချက်”။

--------------------------------------

“သမီး​ ၇ နှစ်ြပည့်​ ​ေမွး​ေန့​ေလး​ လုပ်ချင်တယ် ကိုကို”။

သမီး​ေမွး​ေန့​မှာ ကိုကိုနှင့်​သမီး​ ​ေပျာ်ရွှင်ြကည်နူး​ေနမှုများ​ကို ​ေတွ့​ရြမင်ရ​ေတာ့​ ဆံုး​ရှံုး​ခဲ့​ရသည့်​နှစ်ကာလများ​ကို နှ​ေမျာတသ မဆံုး​ြဖစ်ရြပန်။ ညီမ​ေလး​ ​ေပျာ်ပါတယ်ကိုကို။ ဒီအ​ေပျာ်​ေလး​ေတွက ြကာရှည်ြကာ​ေမျာ ခံနိုင်ပါ​ေစ။ မိသား​စုအိပ်မက်များ​က ညီမ​ေလး​တို့​၏ ချမ်း​ေြမ့​ေအး​နုသည့်​ လမင်း​အိမ်​ေလး​ြဖစ်လိုက်ပါ​ေတာ့​။

x x x x x x x

လူအချင်း​ချင်း​ နှိပ်စက်ြခင်း​ ကင်း​ေဝး​ြကပါ​ေစ။ တို့​ေမတ္တာစွမ်း​ ကမ္ဘာလွှမ်း​ေအး​ချမ်း​ြကပါ​ေစ။ ပဲ့​တင်ထပ်​ေနတဲ့​ ဆု​ေတာင်း​ေမတ္တာပို့​သံ​ေတွက ဘယ်ရပ်ဌာနီက လွင့်​ပျံလာမှန်း​မသိဘူး​။ တိုက်ခန်း​နံရံ​ေတွကို ပဲ့​တင်တုန်ခါ​ေန​ေတာ့​သည်။ ကိုကိုလည်း​ ြပန်မ​ေရာက်​ေသး​ဘူး​။ နီး​နီး​ေလး​ပဲ၊​ တကယ့်​နီး​နီး​ေလး​။ ပီပီသသ ကျယ်ကျယ်​ေလာင်​ေလာင် ြကား​ေနရတာပဲ။ ​ေမ​ေမ​ေရ . . . ဝရံတာကို ​ေြပး​ထွက်ြပီး​ လမ်း​မကို ငံု့​ြကည့်​ လိုက်တဲ့​အခါ။ လူအချင်း​ချင်း​ နှိပ်စက်ြခင်း​ ကင်း​ေဝး​ြကပါ​ေစ။

တို့​ေမတ္တာစွမ်း​ ကမ္ဘာလွှမ်း​ေအး​ချမ်း​ြကပါ​ေစ။ ။ လူအချင်း​ချင်း​ နှိပ်စက်ြခင်း​ ကင်း​ေဝး​ြကပါ​ေစ။

တို့​ေမတ္တာစွမ်း​ ကမ္ဘာလွှမ်း​ေအး​ချမ်း​ြကပါ​ေစ။ ။ လူအချင်း​ချင်း​ နှိပ်စက်ြခင်း​ ကင်း​ေဝး​ြကပါ​ေစ။

တို့​ေမတ္တာစွမ်း​ ကမ္ဘာလွှမ်း​ေအး​ချမ်း​ြကပါ​ေစ။ ။ ရဟန်း​သံဃာ​ေတာ်​ေတွ လမ်း​ေလျှာက် ​ေမတ္တာပို့​သံ​ေတွက ဘဝဂ်ကို ညံ​ေနပါ​ေရာ့​လား​။ မဲနက်ြပာနှမ်း​ေနသည့်​ ကတ္တရာလမ်း​မကျယ်သည် ​ေရွှဝါ​ေရာင် ဖန်​ေရသကင်္န်း​တို့​ြဖင့်​ ြခံုလွှမ်း​စီး​ေမျာ ​ေနပါပ​ေကာ။ ကိုကို့​ဆီ ဖုန်း​ဆက်ဖို့​သတိရလာသည်။ ကိုကို ဂျာနယ်တိုက်က ဖုန်း​ေတွက လိုင်း​ပူး​ေနတာ​ေတွနဲ့​ချည်း​ ြကံု​ေနရ၏။ ​ေနာက်ဆံုး​ေတာ့​ ​ေမ​ေမ့​ကို သမီး​ ​ေကျာင်း​သွား​ြကို​ေပး​ဖို့​ေြပာလိုက်ြပီး​ ကိုကို ​ေစာ​ေစာ ြပန်​ေရာက်မှာပါ​ေစလို့​ စိတ်ဒံုး​ဒံုး​ ချရင်း​။

ကိုကို အခါတိုင်း​ထက် ​ေတာ်​ေတာ်​ေနာက်ကျြပီး​မှ ြပန်​ေရာက်လာသည်။ ကိုကို့​မျက်နှာကို ဖတ်ရတာ အဓိပါယ်ဖွင့်​ဆိုရ ခက်​ေနသလိုပဲ။ ကိုကို စား​လို့​မ​ေကာင်း​လို့​လား​၊​ ကိုကို ြကိုက်တဲ့​ ဝက်ပုန်း​ရည်​ေလ။

ညီမ​ေလး​ မျက်လံုး​ေတွကို ​ေငး​ရီြကည့်​ေနသည့်​ ကိုကိုရင်ကို ထိုး​ခွဲ​ေနမိ​ေလသလား​။ ခွင့်​လွှတ်ပါကိုကို။

“ ကိုကို ဘာဆက်လုပ်မလဲ”။ “ ​ေစာပါ​ေသး​တယ်ကွယ်”။ ​ေမ​ေမ့​ ​ေြကး​စည်ထုသံ၊​ အမျှ​ေဝသံ​ေလး​ေတွက ကိုကို ထမင်း​ဝိုင်း​က ထသွား​သည့်​အထိ လွင့်​ေဝလှုပ်ခတ်​ေန​ေပါ့​။

x x x x x x x

လူအချင်း​ချင်း​ နှိပ်စက်ြခင်း​ ကင်း​ေဝး​ြကပါ​ေစ။ တို့​ေမတ္တာစွမ်း​ ကမ္ဘာလွှမ်း​ ​ေအး​ချမ်း​ြကပါ​ေစ။ ။

လူအချင်း​ချင်း​ နှိပ်စက်ြခင်း​ ကင်း​ေဝး​ြကပါ​ေစ။ တို့​ေမတ္တာစွမ်း​ ကမ္ဘာလွှမ်း​ေအး​ချမ်း​ြကပါ​ေစ။ ။

သမီး​ကို ချီပိုး​ေချာ့​ြမူ​ေနရင်း​က ညီမ​ေလး​ကို လှမ်း​ြကည့်​တဲ့​ ကိုကို့​ကို နား​လည်သူပါကိုကိုလို့​ ​ေြပာမထွက်။ သမီး​ကို ဆွဲယူ​ေပွ့​ဖက်ရင်း​ ​ေလှခါး​တထစ်ချင်း​ ဆင်း​ေလျှာက်သွား​သည့်​

ကိုကို့​ေကျာြပင်ကို ခံစား​နား​လည်နိုင်စွမ်း​အြပည့်​ြဖင့်​သာ။

မ​ေန့​ကညကလိုပဲ ကိုကို ​ေနာက်ကျြပီး​မှ ​ေရာက်လာသည်။ “ကိုကို ထမင်း​ခူး​ရမလား​” “​ေနပ​ေစ​ေတာ့​၊​ ကိုကို ကိုသူရတို့​နဲ့​ အြပင်မှာပဲစား​ခဲ့​တယ်”။ “ ကိုကို လုပ်စရာရှိတာလုပ်ပါကိုကို၊​ ညီမ​ေလး​တို့​ကို ဘာမှမစဉ်း​စား​နဲ့​ေနာ်”၊​ စိတ်ထဲရှိသည့်​ အရိုး​သား​အသန့်​စင်ဆံုး​စကား​ကို ဆိုမိ၏။

“ကလင် ကလင် ကလင် ” “ဟလို အမိန့်​ရှိပါ” “​ေဟ့​ေကာင် င​ေထွး​ ငါ ကိုသူရ” “​ေြပာကိုသူရ”

“မနက်ဖန်မနက် မင်း​နဲ့​စာ​ေရး​ဆရာမနဲ့​ ​ေရသန့်​ဘူး​ေတွနဲ့​ထမင်း​ဘူး​ေတွ သယ်ပို့​လုပ်၊​ မင်း​သား​လင်မယား​နဲ့​ကဗျာဆရာ​ေတွက ​ေြကး​သွန်း​ဘုရား​ြကီး​မှာ အား​လံုး​စုဆံုဖို့​ေြပာြပီး​ြပီ၊​ ဒါပဲကွာ”

သမီး​အိပ်ယာမနိုး​ေသး​ခင်မှာ ကိုကို ထထွက်သွား​သည်။ ဒီ​ေန့​တ​ေန့​လံုး​ စိ်တ်​ေမာ လူ​ေမာြဖစ်​ေနသည်။ ဆု​ေတာင်း​ေမတ္တာပို့​တဲ့​ သံဃာ​ေတာ်​ေတွ ရဟန်း​ငယ်​ေလး​ေတွကို ပစ်ခတ်လူစုခွဲသတဲ့​။ မျက်ရည်ယိုဗံုး​ေတွနဲ့​ပစ်ခွင်း​သတဲ့​။ ​ေတွ့​သမျှ လူ​ေရာရဟန်း​ေရာ မဲမဲြမင်ရာ ရိုက်နှက်ဖမ်း​ဆီး​ေနသတဲ့​။ ရန်ကုန်တြမို့​လံုး​ ​ေသနတ်သံ​ေတွ၊​ ​ေအာင်ဟစ်သံ​ေတွ၊​ ​ေြပး​လွှား​သံ​ေတွနဲ့​ ဖုန်း​လွှမ်း​ေနသတဲ့​။ ဝရံတာကို ထွက်ြပီး​ မိုး​ေကာင်း​ကင်ကို ​ေမာ့​ြကည့်​လိုက်၏။ မဲမှံုဆိုင်း​ေဝ​ေန​ေတာ့​သည်။

ညသန်း​ေခါင်​ေကျာ်မှ ကိုကို ြပန်​ေရာက်လာသည်။ “ရက်စက်ယုတ်မာတယ်ညီမ​ေလး​ရာ၊​ စကား​လံုး​ကို ရှာမရ​ေတာ့​ဘူး​” “နား​လိုက်ပါကိုကို ညီမ​ေလး​တို့​ အရာအား​လံုး​ကို ြကိုတင်တွက်ဆထား​ြပီး​သား​မို့​လား​” “ ကလင် ကလင် ကလင်” “ ​ေြပာပါ ” “ ငါ ကဗျာဆရာ၊​ ကိုသူရကို ဆွဲသွား​ြပီ၊​ မင်း​သား​လင်မယား​လဲ ဆွဲသွား​ြပီတဲ့​၊​ မင်း​လုပ်စရာရှိတာ ဆက်လုပ်ဖို့​ြပင် ထား​ေတာ့​”

ကိုကို ဖုန်း​ကို ချလိုက်ြပီး​ အိပ်​ေမာကျ​ေနသည့်​ သမီး​ေလး​ပါး​နုြပင်ကို ငံုနမ်း​ေနသည်။

အဝတ်ဘီဒိုထဲမှ ကိုကို့​အဝတ်အစား​တချို့​ကို ဆွဲထုတ်လိုက်မိ၏၊​ ​ေသာက်​ေဆး​တချို့​ကို စဉ်း​စား​ြကည့်​ေနစဉ် တံခါး​ေခါက်သံများ​က ဆူနာမိပင်လယ်လှိုင်း​ေအာ်သလို ​ေအာ်မည်ဝင်​ေရာက်လာသည်။ ကိုကို၏ လွမ်း​ေမာဖွယ် နှုတ်ဆက်အြပံုး​ကို ​ေခါင်း​ဆတ်ြပလိုက်သည်။

ဘဝ​ေတာင်တန်း​ရှည်​ေပါ်မှာ စူး​နစ်နာကျင်စရာ​ေတွက ကိုကို နဲ့​ ညီမ​ေလး​တို့​အတွက် ​ေမွး​ဖွား​လာခဲ့​သည်ဟုဆိုပါရင် အ​ေကျနပ်ဆံုး​ ​ေထွး​ေပွ့​ဖို့​ ဝန်မ​ေလး​ပါကိုကို။

x x x x x x x

လွမ်း​လိုက်တာကိုကို။ ကိုကို​ေနထိုင်​ေကာင်း​ရဲ့​လား​။

မိုး​က​ေအး​စိမ့်​၊​ ​ေလကသုန်ြဖူး​၊​ အရုဏ်ဦး​ဆို​ေပမယ့်​ အလင်း​ေရာင်ပါး​ပါး​လွလွကိုမှ မြမင်ရ။ မိုး​ေမှာင်ြကီး​ ကျ​ေနသလိုမျိုး​လည်း​မဟုတ်၊​ အ​ေမှာင်ကျဲကျဲ အလင်း​မွဲမွဲလို့​ပဲ ဆိုရ​ေချမည်။ မနီး​မ​ေဝး​ရှိ ြမို့​ြပအိမ်ယာ တိုက်တာများ​ကို လှမ်း​ေမျှာ်ြကည့်​ေတာ့​ ခဲသား​စိမ်း​ေရာင် လှိုင်း​ထ​ေန၏။ လယ်ကွင်း​စိ်မ်း​စိမ်း​ေတွ၊​ ​ေတာင်တန်း​ညို့​ေမှာင်​ေမှာင်​ေတွ၊​ ​ေတာခင်တန်း​နုြပာ​ေရး​ေရး​ေတွကို မှန်း​ေရာ်ြမင်​ေယာင်ြကည့်​မိသည်။ ြပတင်း​တံခါး​ကို ဖွင့်​လိုက်သည့်​အခါ မိုး​စက် တစက် နှစ်စက်က ပါး​ြပင်နုရဲရဲကို လာထိမှန်သည်။ ြမို့​ြပမှာ ရှား​ရှား​ပါး​ပါး​ သက်ရင့်​ပင်ြကီး​ေတွလည်း​ ​ေပျာက်ဆံုး​သွား​ခဲ့​။ ြဖိုဖျက်တိုက်စား​သွား​ခဲ့​သည့်​ မုန်တိုင်း​ဒဏ်ရာက အကင်း​မ​ေသ​ေသး​၊​ လသာညတိုင်း​ ကိုကို နှင့်​ လှမ်း​ေမျှာ်ြကည့်​တတ်သည့်​ ကံ့​ေကာ်ပင်ြကီး​နှင့်​ ကုက္ကိုပင်တန်း​ြကီး​လည်း​ မရှိ​ေတာ့​ြပီ။ ​ေငး​ရီြကည့်​ေမာမိ​ေနစဉ် ​ေဆွး​ေြမ့​တသဖွယ် အလွမ်း​သီချင်း​ တပုဒ်က ပဲ့​တင်ြပန်လာသလို ရင်ကိုထိမှန် ခံစား​ရြပန်၏။ အ​ေနာက်​ေတာင်မုတ်သံု​ေလမှာ ပါလာမယ့်​ အလွမ်း​ေတွကို ကိုကို မျှ​ေဝခံစား​ေန​ေလမလား​။ အ​ေဝး​မှာ … အ​ေဝး​ြကီး​မှာ … ဟို့​ အ​ေဝး​ြကီး​မှာ …။

ကိုကို ​ေန​ေကာင်း​ပါ​ေစ။

(ကိုဇာဂနာနှင့်​ ညီ ​ေဇာ်သက်​ေထွး​သို့​)

​ေမာင်လွမ်း​ဏီ
၂၁ ၈ ၀၉