အဲဒီတံခါး​ တစ်ချပ်​ေနာက်မှာ

အမှား​ေတွက
ပဲ့​ပဲ့​ကျလာြပီး​
ကမ္ဘာြကီး​ြဖစ်လာသလား​. . .
လူ့​ရွာဟာ ​ေလလွင့်​လွန်း​ပါတယ်။
သတ်မှတ်လိုက်ြက၊​ ချိုး​ေဖာက်လိုက်ြက
ကျင့်​ဝတ်​ေတွ များ​ြပီ
ချက်ချင်း​ေန့​ ချက်ချင်း​ည​ေတွ များ​ြပီ
အစီအစဉ်ကျမှု​ေတွနဲ့​ ​ေဝး​ဖို့​
​ေတာ်လည်း​နိမိတ်​ေတွ မြမည်ခဲ့​ဖူး​
မသိဘူး​

​ေနာက်. . .
အစီအစဉ်မကျဖူး​
တစ်ခန်း​ရပ်ြပန်​ေရာ။
​ေနွရာသီတစ်ခုကို သတိရတယ်။
ယာသစ်​ေြမသစ်နံ​ေတွက သင်း​သင်း​
​ေတာမီး​ကို ​ေတာမီး​နဲ့​ တား​ြကရင်း​
ချစ်ြခင်း​ေတွ ြကီး​ြပင်း​ြကပံု။
ဒီအစီအစဉ်ပဲ ရှိခဲ့​တာပါ
​ေနာက်ထပ် တံခါး​တစ်ချပ်​ေနာက်မှာ
ဘယ်သူ​ေနထိုင်မှန်း​ မသိဘူး​။
ဘယ်အချိန်ဟာ အချိန်မ​ေတာ်မှန်း​ မသိဘူး​။
အချိန်ဆိုတာ ရှိသလား​ ​ေသချာမသိဘူး​။
အစီအစဉ်​ေတွ အရည်​ေပျာ်တဲ့​အထိ. . .
​ေပျာ်စရာ​ေကာင်း​ခဲ့​တယ်။
လိုချင် ငတ်မွတ်တာ​ေတွကို
သူ့​ဟာသူ သဘာဝမှာ ​ေရွး​ချယ်။
“အမှား​မကင်း​တဲ့​” ဆိုကတည်း​က
လူသား​ချင်း​ မ​ေရွး​ချယ်ခဲ့​ဘူး​။
ဒါပဲ၊​ ြပီး​
​ေပျာက်ဆံုး​သွား​ရှာတယ်။ ။

​ေဇာ်ထွဋ်နိုင်

(ပျံ့​ လွင့်​ ​ေန ​ေသာ ​ေတး​ နှင့်​ က ဗျာ ဝိ ညာ ဉ် ဘ​ေလာဂ်မှ ကူး​ယူပါသည်။)